पुलस्त्य उवाच शक्रस्य वचनं श्रुत्वा देवदूते भयान्वितः
मुद्गलोऽपि विमानस्थं पुनर्दृष्ट्वा समागतम्
स तस्य वचनेनैव स्तंभितो लिखितो यथा
चिरकालगतं ज्ञात्वा दूतं तु त्रिदशाधिपः
अथ दृष्ट्वा तदा दूतं स्तंभितं मुद्गलेन तु
एतस्मिन्नेव काले तु उत्पातास्तत्र दारुणाः तान्दृष्ट्वा चिन्तयामास मुद्गलो विस्मयान्वितः
अथ दृष्ट्वांबरगतं वज्रोद्यतकरं हरिम्
तत्र शक्रः स्तुतिं चक्रे भग्नोत्साहो नृपोत्तम
स्वर्गे वा यदि वा मर्त्त्ये तिष्ठ त्वं स्वेच्छया द्विज 7.3.35.
वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो मनसि स्थितः
दर्शनं ते सहस्राक्ष स्वप्नेष्वपि सुदुर्लभम्
अवश्यं यदि मे देयो वरो वृत्रनिषूदन
मा मु ह्रदं समागत्य दूतः प्रोक्तो मया यतः
पिण्डदानात्परां प्रीतिं लभंतां पितरोऽत्र हि
वरिष्ठं नात्र सन्देहो मत्प्रसादाद्विजोत्तम
अत्र ये फाल्गुने मासि पौर्णमास्यां समाहिताः
पिण्डदानाद्गयातुल्यं लप्स्यंते फलमुत्तमम्
मुद्गलोऽपि परं ब्रह्म चिंतयन्ह्यनिशं ततः ॥ 7.3.35.
शुक्लध्यानपरो भूत्वा मोक्षं प्राप्तस्ततोऽक्षयम्
अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्मना
मामु ह्रदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा तं मुद्गलेश्वरम् एतस्मात्कारणाद्राजन्मामुह्रदमिति स्मृतम्
तत्तीर्थं सर्वतीर्थानां प्रवरं लोकविश्रुतम्
मोक्षकामो विशेषेण य इच्छेत्परमं पदम्
कस्मिन्काले फलं तेन किं दृष्टेन भवेन्नृणाम्
यां श्रुत्वा मानवः सम्यक्सर्वपापैः प्रमुच्यते
पुरा देवयुगे राजन्महिषोनाम दानवः
तेन शक्रादयो देवा जिताः संख्ये सहस्रशः
त्रैलोक्यं स वशे कृत्वा स्वयमिन्द्रो बभूव ह
आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यौ मरुतां गणाः
वह्निर्भयं समापन्नस्त्यक्त्वा देवगणांस्तदा