वासुदेवोऽपि तल्लिंगं गृहीत्वाऽर्बुदपर्वते
कृष्णतीर्थं ततो जातं नाम्ना हि धरणीतले 7.3.34.
स्नात्वा कृष्णह्रदे पुण्ये तल्लिंगं पश्यते तु यः
तथा च सर्वदानानां निष्कामः प्राप्नुयात्फलम्
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्
एकादश्यां महाराज निराहारो जितेन्द्रियः
प्रभाते कुरुते श्राद्धं यस्तु श्रद्धासमन्वितः
तिलान्कृष्णान्नरस्तत्र ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः
दर्शनादेव राजेन्द्र कृष्णतीर्थस्य मानवः
मामुह्रदमिति ख्यातं तस्मिन्पर्वतरोधसि
तत्र स्नातो नरः सम्यक्छ्रद्धावान्सुसमाहितः
तस्य पश्चिमदिग्भागे लिंगमस्ति महीपते
स्नात्वा मामुह्रदे पुण्ये यस्तल्लिंगं च पश्यति स प्राप्नोति परं श्रेयः सर्वतीर्थेषु दुर्लभम्
यस्तत्र कुरुते श्राद्धं दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः
तत्र दानं प्रशंसंति नीवाराणां महर्षयः
मुद्गलस्याश्रमं ब्रूहि मम सर्वं विधानतः
पुलस्त्य उवाच तत्रस्थस्य पुरा राजन्मुद्गलस्य महात्मनः
सोऽब्रवीद्देवराज्ञाहं प्रेषितो मुनिसत्तम
तान्मे वद करिष्येऽहं श्रुत्वा वै यत्क्षमं भवेत्॥ 7.3.35.
ब्रूहि तान्सकलान्दूत त्वागमिष्याम्यहं ततः
पुण्यैः स्वकैर्द्विजश्रेष्ठ समागच्छेरिदं ततः
करिष्येऽहं तपो भूरि पूजयिष्ये महेश्वरम्
संक्षेपात्कथयिष्यामि यदि ते निश्चयः परः
नंदनादीनि रम्याणि तत्र देववनानि च
बुभुक्षा नैव तृष्णा च निद्रालस्ये न च प्रभो रमयंति नरं तत्र गीतैर्नृत्यैरनेकशः
एवं च वसते तत्र जनः स्वर्गे तपोधन
एक एव मुने दोषः स्वर्लोके प्रतिभाति मे
न पुण्यं लभते तत्र कर्तुं विप्र कथंचन
यदत्र क्रियते कर्म शुभं तत्रोप भुज्यते 7.3.35.
बहुतेजोन्वितान्स्वर्गे ह्यल्पपुण्यो द्विजोत्तम