यावत्कालेन हंसस्ते योजनं संप्रगच्छति
तस्मान्निवर्तनं युक्तं मम वाक्येन ते विभो 7.3.34.
ततो हृष्टमना भूत्वा गृहीत्वा तां चतुर्मुखः दर्शयामास तां विष्णोरेषा लिंगस्य मूर्धतः
मयाऽऽनीता शुभा माला लब्धश्चांतं चतुर्भुज
नाहं शक्तः परं पारं गंतुं ब्रह्मन्कथंचन
यदि त्वयाऽस्य पर्यंतो लब्धो ब्रह्मन्कथंचन
नान्यथा चास्य पर्यंतो दृश्यते केन चित्क्वचित्
कोपं चक्रे महाराज ब्रह्माणं प्रति तत्क्षणात्
अथाह दर्शनं गत्वा धिग्धिग्व्यर्थप्रजल्पक
यस्मात्त्वया मृषा प्रोक्तं मम पर्यंतदर्शनम्
ये च त्वां पूजयिष्यंति मानवा मोह संयुताः
केतक्या च तथा प्रोक्तं यस्मात्तस्मात्सुदुष्टया 7.3.34.
एवं शापो तयोर्दत्त्वा देवः प्रोवाच केशवम्
सत्यसंभाषणादेव वरं वरय सुव्रत
न चापुण्यवतां देव त्वं तुष्टिमधिगच्छसि
लिंगमेतदनंताख्यं लघुतां नय मा चिरम्
अब्रवीत्केशवं भूयः शृणु वाक्यमिदं हरे
एतन्मेध्यतमे देशे लिंगं स्थापय मे हरे
मम तेजोविनिर्दग्धः कृष्णत्वं हि यतो गतः
कृष्णकृष्णेति ते नाम प्रातरुत्थाय मानवः
वासुदेवोऽपि तल्लिंगं गृहीत्वाऽर्बुदपर्वते
कृष्णतीर्थं ततो जातं नाम्ना हि धरणीतले 7.3.34.
स्नात्वा कृष्णह्रदे पुण्ये तल्लिंगं पश्यते तु यः
तथा च सर्वदानानां निष्कामः प्राप्नुयात्फलम्
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्
एकादश्यां महाराज निराहारो जितेन्द्रियः
प्रभाते कुरुते श्राद्धं यस्तु श्रद्धासमन्वितः
तिलान्कृष्णान्नरस्तत्र ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः
दर्शनादेव राजेन्द्र कृष्णतीर्थस्य मानवः
मामुह्रदमिति ख्यातं तस्मिन्पर्वतरोधसि