शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यां जागरं तस्य चाग्रतः
पिंडनिर्वापणं तत्र यः करोति समाहितः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे पार्थेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः
यत्र सन्निहितो नित्यं स्वयं विष्णुर्महीपते कस्मिन्काले मुने ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम
चंद्रार्कपवने नष्टे ज्योतिषि प्रलयं गते
ततो युगसहस्रांते विबुद्धः कमलासनः
भ्रमंश्चापि चतुर्वक्त्रो यावत्पश्यति दूरतः
तं चोवाच चतुर्वक्त्रः कस्त्वं केन विनिर्मितः
तमुवाचाथ गोविंदः प्रहसञ्छ्लक्ष्णया गिरा
अहमाद्यः पुमानेको मया सृष्टो भवानपि
अब्रवीत्परुषं वाक्यं भर्त्सयंश्च पुनःपुनः
सृष्टस्त्वं हि मया मूढ प्रथमोऽहमसंशयम् 7.3.34.
एवं विवदमानौ तौ मिथो राजन्महाद्युती
मुष्टिभिर्बाहुभिश्चैव नखैर्दंतैर्विकर्षणैः
ततो वर्षसहस्रांते तयोर्मध्ये नृपोत्तम
एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी
एतन्माहेश्वरं लिंगं योऽस्य चांते गमिष्यति
अधोभागं व्रजत्वेक एकश्चोर्द्ध्वं ममाज्ञया
विदार्य वसुधां कृष्णोऽप्यधस्तात्सत्वरं गतः तावत्कालाग्निरुद्रस्तु दृष्टस्तेन महात्मना
गंतुमिच्छंस्ततोऽधस्ताद्यावद्वेगं करोति सः
ततो मूर्छाभिसंतप्तो दह्यमानोऽद्भुताग्निना
तथा लिंगं समासाद्य भक्त्या पूजा कृता ततः 7.3.34.
ब्रह्माऽपि व्योममार्गेण गतो हंसविमानतः
ततो वर्षसहस्रांते केतकीं सोऽप्यपश्यत
क्व त्वया गम्यते ब्रह्मन्निरालंबे महापथि
लिंगस्यास्य हि पर्यंतं यो लभिष्यति चावयोः
स ज्यायानितरो हीनो ह्येतदुक्तं पिनाकिना
लब्ध्वा लिंगस्य पर्यंतं यास्यामि क्षितिमंडले
व्यर्थश्रमोऽसि लोकेश नांतो लिंगस्य विद्यते
लिंगमूर्ध्नः पतंत्या मे कालो जातो महाद्युते