तस्य नष्टं मृतं कायं तच्च जीर्णं पुरोद्भवम्
ततः संस्थापितस्तेन तस्मिन्स्थाने सुभक्तितः ॥ दामोदरो रघुश्रेष्ठ कृत्वा प्रासादमुत्तमम्
तस्याग्रे श्रद्धया युक्तो दीपं दयाद्यथायथा
ततो मासात्समासाद्य दिव्यचक्षुर्महीपतिः
ततः प्रोवाच मां हृष्टः प्रणिपत्य कृतांजलिः
त्वत्प्रसादात्प्रणष्टा मे बुभुक्षाऽतिसुदारुणा
अनुज्ञां देहि मे तस्माद्येन गच्छामि सांप्रतम्
ततो मया विनिर्मुक्तः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः
एवं मे भूषणमिदं जातं हस्तगतं पुरा
ततः प्रभृति राजेंद्र समागत्यात्र मानवाः कार्तिके मासि निर्यांति देहांते त्रिदिवालयम् ॥ 6.103.
ये पुनः प्राणसंत्यागं प्रकुर्वंति समाहिताः
ततो दृष्ट्वा सहस्राक्षः प्रभावं तज्जलोद्भवम्
तदद्य दिवसः प्राप्तो दीपोत्सवसमुद्भवः
तत्र स्नात्वा पितॄंस्तर्प्य रत्नदीपं प्रदाय च ॥ समस्तं कार्तिकं यावदयोध्यां प्रस्थितास्ततः
ततो विभीषणं मुक्त्वा हनूमंतं च वानरम्
संप्राप्ते कार्तिके मासि स्नात्वा तत्र जले शुभे
एवं तत्र समुत्पन्नं तत्तडागं शुभावहम् 6.103.
स्थापितानि च माहात्म्यं तेषां सूत प्रकीर्तय
लंकापुर्याः समायांति सदैव शतशः पुरा
आगच्छन्तो व्रजन्तस्ते मार्गे क्षेत्रे च तत्र च
ततस्ते मानवाः सर्वे प्रद्रवंतः समंततः
तथान्ये बहवो गत्वा ह्ययोध्याख्यां महापुरीम्
तव पित्रा समं प्राप्ताः पूर्वं ये राक्षसा नृप
संस्थापितानि लिंगानि चतुर्वक्त्राणि तत्र वै
तेनैव चानुषंगेण समागच्छंति नित्यशः
यदि वा तानि लिंगानि कश्चित्संपूजयेन्नरः
तस्माद्यदि न रक्षा नः करिष्यसि महीपते ६.१०४.
तच्च क्षेत्रं विशेषेण यत्रागच्छंति ते सदा
तच्छ्रुत्वा स नृपस्तूर्णं स्वामात्यानां न्यवेदयत्
अथ प्राप्तं कुशं दृष्ट्वा हतशेषा द्विजोत्तमाः