अहमासं पुरा राजा श्वेतोनाम महामुने
न किंचित्प्राङ्मया दत्तं न हुतं जातवेदसि 6.103.
दृष्ट्वादृष्ट्वा मया रत्नं यत्किंचिद्धरणीतले ॥ । तद्वै बलाद्धृतं सर्वं सर्वेषामिह देहिनाम्
ततः कालेन दीर्घेण जराग्रस्तस्य मे बलात्
ततोऽहं जरया ग्रस्तो वैराग्यं परमं गतः
ततः क्षुत्क्षामकण्ठोऽहं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे
प्राविश्याऽत्र जले पुण्ये पंचत्वं समुपागतः
मामन्येन शरीरेण समादाय च किंकराः
दिव्यमाल्यावरधरंदिव्यगन्धानुलेपनम्
ततो ब्रह्मसभामध्ये ह्यहं तैर्देवकिंकरैः
सर्वैः सभागतैर्दृष्टा विस्मितास्यैः परस्परम्
सर्वैर्देवगणैर्जुष्टा प्रणामः क्रियतामिति ॥ 6.103.
ततोऽहं प्रणिपत्योच्चैस्तं देवं देवसंयुतम्
यथायथा कथास्तत्र प्रजायन्ते सभातले
तथातथा ममातीव क्षुद्वृद्धिं संप्रगच्छति
ततो मया प्रणम्योच्चैर्विज्ञप्तः प्रपितामहः
क्षुधा मां बाधते अतीव सांप्रतं प्रपितामह
क्षुत्पिपासादयो दोषा न विद्यंतेऽत्र ते किल
त्वया नान्नं क्वचिद्दत्तं कस्यचित्पृथिवीतले । तेनात्रापि बुभुक्षा ते वृद्धिं गच्छति दुर्मते
तथा हृतानि रत्नानि यानि दृष्टिगतानि ते
यस्त्वं पातकयुक्तोऽपि संप्राप्तो मम मंदिरम्
यस्मिञ्जले त्वया मुक्ताः प्राणाः पापा त्मनापिच 6.103.
ततोऽस्य स्पर्शनात्सद्यो विमुक्तः सर्वपातकैः
तथा रत्नापहारेण सञ्जाता चांधता तव
ततो मया विधिः प्रोक्तः पुनरेव द्विजोत्तम तस्मात्तत्रैव मां देव प्रेषयस्व किमत्र वै
नरके तव वासो न श्वेतद्वीपसमुद्भवम्
माहात्म्यं नाशमायाति शास्त्रं स्यात्सत्यवर्जितम्
गत्वा जलाशये तस्मिन्यत्र प्राणाः समुज्झिताः
तद्भविष्यति मद्वाक्या दक्षयं जलमध्यगम्
ततोऽहं तस्य वाक्येन दीपोत्सवदिने सदा