यस्येन्द्रायुधसंघाश्च निष्क्रामंति सहस्रशः
तद्रामस्तु गृहीत्वाऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः ॥ 6.103.
अत्यद्भुतकरं रत्नैर्निर्मितं तिमिरापहम्
ममाश्रमसमीपस्थं तद्देवदेवनिर्मितम्
तस्य तीरे मया दृष्टं यदाश्चर्यमनुत्तमम्
कदाचिद्राघवश्रेष्ठ निशीथेऽहं समुत्थितः
यावत्तावद्विमानं तदप्सरोगणराजितम् अन्धस्तत्र समारूढः स्तूयते किन्नरैर्नृपः
रत्नाभरणमेतच्च बिभ्रत्कण्ठे सुनिर्मलम्
अथोत्तीर्य विमानाग्र्यात्स्कंधलग्नो रघूद्वह
ततश्च सलिलात्तस्मादाकृष्य च कलेवरम्
यथायथा महामांसं स भक्षयति राघव
ततस्तृप्तिं चिरात्प्राप्य शुचिर्भूत्वा प्रहर्षितः 6.103.
तावन्मया द्रुतं गत्वा स पृष्टः कौतुकान्नृपः
भोभो वैमानिकश्रेष्ठ मुहूर्तं प्रतिपालय
तच्छ्रुत्वा सम्मुखो भूत्वा प्रणाममकरोत्ततः
सोऽयं राजा मया पृष्टः कृतानतिः पुरः स्थितः सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च गन्धर्वैः किन्नरैस्तथा
अत्राऽऽगत्य तडागांते महामांसप्रभक्षणम्
अवश्यं सानुकूलो मे विधिर्यत्त्वं समागतः
साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थभूता हि साधवः
तस्मात्सर्वं तवाख्यानं कथयामि महामुने । येन मे गर्हितं भोज्यं विभवश्च तथेदृशः
अहमासं पुरा राजा श्वेतोनाम महामुने
न किंचित्प्राङ्मया दत्तं न हुतं जातवेदसि 6.103.
दृष्ट्वादृष्ट्वा मया रत्नं यत्किंचिद्धरणीतले ॥ । तद्वै बलाद्धृतं सर्वं सर्वेषामिह देहिनाम्
ततः कालेन दीर्घेण जराग्रस्तस्य मे बलात्
ततोऽहं जरया ग्रस्तो वैराग्यं परमं गतः
ततः क्षुत्क्षामकण्ठोऽहं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे
प्राविश्याऽत्र जले पुण्ये पंचत्वं समुपागतः
मामन्येन शरीरेण समादाय च किंकराः
दिव्यमाल्यावरधरंदिव्यगन्धानुलेपनम्
ततो ब्रह्मसभामध्ये ह्यहं तैर्देवकिंकरैः