तथादक्षिणदिग्भागे कूपिका तेन निर्मिता॥। आनर्त्तीयतडागस्य समीपे पापनाशनी
यस्तस्यां कुरुते श्राद्धं संप्राप्ते दक्षिणायने
यस्तत्र दीपकं दद्यात्कार्तिके मासि च द्विजाः न चांधो जायते क्वापि यत्रयत्र प्रजायते ॥ 6.103.
किंप्रभावं च कार्त्स्न्येन सूतपुत्र प्रकीर्तय
आनर्त्तीयतडागस्य महिमा द्विजसत्तमाः
आश्विनस्य सिते पक्षे चतुर्दश्यां समाहितः
ततो दीपोत्सवदिने श्राद्धं कृत्वा समाहितः
संपूज्यो धर्मराजस्तु गन्धपुष्पानुलेपनैः
तिलमाषप्रदानेन द्विजानां तर्पणेन च
य एवं कुरुते विप्रास्तीर्थ आनर्त संज्ञिते
यस्मिन्दिने समायातो रामस्तत्र प्रहर्षितः
अत्रागस्त्यो मुनिश्रेष्ठस्तिष्ठते रघुनंदन
अथ तेषां वचः श्रुत्वा रामो राजीवलोचनः 6.103.२० अष्टांगप्रणिपातेन तं प्रणम्य रघूत्तमः
नातिदूरे ततस्तस्य विनयेन समन्वितः
ततः पृष्टस्तु मुनिना कथयामास विस्तरात्
यथा सीता परित्यक्ता यथा सौमित्रिणा कृतः
तथा सुग्रीवमासाद्य तथैव च विभीषणम्
ततोऽगस्त्यः कथाश्चित्राश्चक्रे तस्य पुरस्तदा
ततः कथावसाने च चलचित्तं रघूत्तमम्
यन्न देवेषु यक्षेषु सिद्धविद्याधरेषु च
यस्येन्द्रायुधसंघाश्च निष्क्रामंति सहस्रशः
तद्रामस्तु गृहीत्वाऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः ॥ 6.103.
अत्यद्भुतकरं रत्नैर्निर्मितं तिमिरापहम्
ममाश्रमसमीपस्थं तद्देवदेवनिर्मितम्
तस्य तीरे मया दृष्टं यदाश्चर्यमनुत्तमम्
कदाचिद्राघवश्रेष्ठ निशीथेऽहं समुत्थितः
यावत्तावद्विमानं तदप्सरोगणराजितम् अन्धस्तत्र समारूढः स्तूयते किन्नरैर्नृपः
रत्नाभरणमेतच्च बिभ्रत्कण्ठे सुनिर्मलम्
अथोत्तीर्य विमानाग्र्यात्स्कंधलग्नो रघूद्वह
ततश्च सलिलात्तस्मादाकृष्य च कलेवरम्