चन्द्रसूर्योपरागे वा गोदानं नृपसत्तम
पुलस्त्य उवाच महाविनायकं गच्छेत्ततः पार्थिवसत्तम
ययातिरुवाच कथं महत्त्वमगमत्पूर्वं तत्र विनायकः
विनोदार्थं चकाराथ बालकं सुकुमारकम्
लेपाभावाच्छिरोहीनं शेषांगावयवं नृप
लेपमानय भद्रं ते शिरोऽर्थं स्कन्द सत्वरम्
ततो गौरीसमादेशाल्लेपालब्धौ नृपोत्तम
तस्मिन्नियोजयामास गात्रे लेपसमुद्भवे
ब्रुवंत्याश्चापि पार्वत्या मा मेति च मुहुर्मुहुः
विशेषान्नायकत्वं च गात्रेभ्यः समजायत
त्रिगंभीरं चतुर्हस्तं सप्तरक्तं महीपते 7.3.32.
त्रिविस्तीर्णं महाराज दृष्ट्वा गौरी सुविस्मिता
स सजीवः कृतो देव्या समुत्तस्थौ च तत्क्षणात्
तं दृष्ट्वा चाद्भुताकारं प्रोक्त्वा पुत्रं मुहुर्मुहुः
ततोऽब्रवीत्सुतं देव ममैव गात्रलेपजम्
महत्त्विदं शिरः प्रोक्तं त्वया स्कन्देन योजितम्
विशेषान्नायकत्वं च गात्रे चास्य यतः स्थितम्
गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यं नगात्मजे
सर्वकार्येषु ये मर्त्याः पूर्वमेनं गणाधिपम्
ततोऽस्य प्रददौ स्कन्दः प्रक्रीडार्थं कुठारकम्
ततो गौरी ददौ भोज्यपात्रं मोदकपूरितम् 7.3.32.
तस्य भक्ष्यस्य गन्धेन निष्क्रान्तो मूषको बिलात्
तस्मिन्दृष्टे च यत्पुण्यं तत्त्वमेकमनाः शृणु
बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि यत्
माघमासे सिते पक्षे चतुर्थ्यां समुपोषितः तस्याग्रे सुमहत्कुण्डं स्वच्छोदकपूरितम्
तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या यः पश्यति विनायकम्
गणानां त्वेति मंत्रेण कृत्वा वै त्रिः प्रदक्षिणम्
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तं प्रपश्येद्विनायकम्
गृहस्थोऽपि च यो भक्त्या स्मरेत्कार्य उपस्थिते
प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः स्मरेद्देवं विनायकम्