तथा निशाचराः सर्वे त्वया वार्या विभीषण
परं त्वया परित्यक्ते मर्त्ये मे जीवितं व्रजेत्
तस्मान्मामपि तत्रैव त्वं विभो नेतुमर्हसि
तस्मान्नार्हसि मां कर्तुं मिथ्याचारं कथंचन
अहमस्मिन्स्वके सेतौ शंकरत्रितयं शुभम् भक्तिमान्प्रतिसंधाय यावच्चंद्रार्कतारकम्
एवमुक्त्वा रघुश्रेष्ठो राक्षसेन्द्रं विभीषणम्
कुर्वन्युद्धकथाश्चित्रा याः कृताः पूर्वमेव हि
शंसमानः प्रवीरांस्तान्राक्षसान्बलवत्तरान् ६.१०१.
ततश्चैकादशे प्राप्ते दिवसे रघुनंदनः
वानरैस्तैः समोपेतो विभीषणपुरःसरः ३२ मध्ये चैव तथादौ च श्रद्धापूतेन चेतसा
सेतुबंधं तथासाद्य प्रस्थितः स्वगृहं प्रति
मानवा आगमिष्यंति कौतुकाच्छ्रद्धयाविताः
राक्षसानां महाराज जातिः क्रूरतमा मता
यदा कश्चिज्जनं कश्चिद्राक्षसो भक्षयिष्यति । आज्ञाभंगो ध्रुवं भावी मम भक्तिरतस्य च
भविष्यंति कलौ काले दरिद्रा नृपमानवाः
नित्यं चैवागमिष्यन्ति त्यक्त्वा रक्षःकृतं भयम् । तेषां यदि वधं कश्चिद्राक्षसात्प्रापयिष्यति
भविष्यति च मे दोषः प्रभुद्रोहोद्भवः प्रभो ॥ तस्मात्कंचिदुपायं त्वं चिन्तयस्व यथा मम । आज्ञाभंगकृतं पापं जायते न गुरो क्वचित् ॥ ६.१०१.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततः स रघुसत्तमः
ततस्तं कीर्तिरूपं च मध्यदेशे रघूत्तमः
तेन संस्थापितो यत्र शिखरे शंकरः स्वयम्॥। शिखरं तत्सलिंगं च पतितं वारिधेर्जले
एवं मार्गमगम्यं तं कृत्वा सेतुसमुद्भवम्
इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सेतुमध्ये श्रीरामकृतरामेश्वरप्रतिष्ठावर्णनंनामैको त्तरशततमोऽध्यायः
यदाश्चर्यमभून्मार्गे श्रूयतां द्विजसत्तमाः
नभोमार्गेण गच्छत्तद्विमानं पुष्पकं द्विजाः
अथ तन्निश्चलं दृष्ट्वा पुष्पकं गगनांगणे ३ त्वं गत्वा मारुते शीघ्रं भूमिं जानीहि कारणम्
कदाचिद्धार्यते नास्य गतिः कुत्रापि केनचित्
बाढमित्येव स प्रोच्य हनूमान्धरणीतलम्
अत्रास्याधः शुभं क्षेत्रं हाटकेश्वर संज्ञितम्
आदित्या वसवो रुद्रा देववैद्यौ तथाश्विनौ
एतस्मात्कारणान्नैतदतिक्रामति पुष्पकम्