काये वाऽनुगतो नित्यं तथा ते लक्ष्मणोऽनुजः
तथा प्राणसमाऽभीष्टा सीता तव प्रभो
वाष्पपूर्णेक्षणो भूत्वा सर्वं तेषां न्यवेदयत्
अथ सीता परित्यक्ता तथा भ्राता स लक्ष्मणः
तच्छ्रुत्वा वानराः सर्वे सुग्रीवप्रमुखास्ततः
एवं चिरं प्रलप्योच्चैस्ततः प्रोचू रघूत्तमम्
धन्या वयं धरापृष्ठे येषां त्वं रघुसत्तम ६.१००.
प्रातर्लंकां गमिष्यामि यत्रास्ते स विभीषणः
प्रधानामात्ययुक्तेन त्वयापि कपिसत्तम
उपास्यमानः सर्वैस्तैः सद्भक्त्या वानरोत्तमैः
ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले
सुग्रीवेण सुषेणेन तारेण कुमुदेन च
गवाक्षेण नलेनेव तथा जांबवतापि च
ततः संप्रस्थितः काले लंकामुद्दिश्य राघवः
संप्राप्तस्तत्क्षणादेव लंकाख्यां च महापुरीम्
ततो विभीषणो दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम् मंत्रिभिः सकलैः सार्धं तथा भृत्यैः सुतैरपि
अथ दृष्ट्वा सुदूरात्तं रामदेवं विभीषणः
तथागतं परिष्वज्य सादरं स विभीषणम्
विभीषणगृहं प्राप्य तत्र सिंहासने शुभे ६.१०१.
ततो निवेदयामास तस्मै सर्वं विभीषणः
ततः प्रोवाच विनयात्कृतांजलिपुटः स्थितः
वाष्पपूरप्रतिच्छन्नवक्त्रो भूयो विनिःश्वसन्
ततः प्रोवाच सत्यार्थं विभीषणकृते हितम्
अहं राज्यं परित्यज्य सांप्रतं राक्षसोत्तम
न तेन रहितो मर्त्ये मुहूर्तमपि चोत्सहे
अहं शिक्षापणार्थाय तव प्राप्तो विभीषण
एषा राज्योद्भवा लक्ष्मीर्मदं संजनयेन्नृणाम्
शक्राद्या अमराः सर्वे त्वया पूज्याः सदैव हि ॥ मान्याश्च येन ते राज्यं जायते शाश्वतं सदा । ६.१०१.
मम सत्यं भवेद्वाक्य मेतस्मादहमागतः
विनाशं सहसा प्राप्तस्तस्मान्मान्याः सुराः सदा मत्काय एव द्रष्टव्यः सर्वैरेव निशाचरैः