अथ याते मुनौ तस्मिन्दुर्वाससि तदंतिकात्
एतत्खङ्गं गृहीत्वाशु मां प्रभो विनिपातय
ततो रामश्चिरात्स्मृत्वा तां प्रतिज्ञां स्वयं कृताम्
ततोऽतिचिंतयामास व्याकुलेनांतरात्मना
तं दीनवदनं दृष्ट्वा निःष्वसंतं मुहुर्मुहुः
एष एव परो धर्मो भूपतीनां विशेषतः
तस्मात्त्वया प्रभो प्रोक्तं स्वयमेव ममाग्रतः
तदहं चागतस्तात भयाद्दुर्वाससो मुनेः ६.१००.
ततः संमंत्र्य सुचिरं मंत्रिभिः सहितो नृपः
प्रोवाच लक्ष्मणं पश्चाद्विनयावनतं स्थितम्
व्रज लक्ष्मण मुक्तस्त्वं मया देशातरं द्रुतम्
न मया दर्शनं भूयस्तव कार्यं कथंचन
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रणिपत्य ततः परम्
अकृत्वापि समालापं केनचिन्निजमंदिरे
ततोऽसौ सरयूं गत्वाऽवगाह्याथ च तज्जलम्
पद्मासनं विधायाथ न्यस्यात्मानं तथात्मनि
अथ तद्राघवो दृष्ट्वा महत्तेजो वियद्गतम्
अथ मर्त्ये परित्यक्ते तेजसा तेन तत्क्षणात् ६.१००.
पपात भूतले कायं काष्ठलोष्टोपमं द्रुतम्
ततस्तु राघवः श्रुत्वा लक्ष्मणं गतजीवितम्
स्वयं गत्वा तमुद्देशं सामात्यः ससुहृज्जनः
हा वत्स मां परित्यज्य किं त्वं संप्रस्थितो दिवम्
तस्मिन्नपि महारण्ये गच्छमानः पुरादहम् ॥।? अपि संधार्यमाणेन अनुयातस्त्वया तदा
संप्राप्तेऽपि कबंधाख्ये राक्षसे बलवत्तरे
येनेन्द्रजिद्धतो युद्धे तादृग्रूपो निशाचरः
येन शूर्पणखा ध्वस्ता राक्षसी सा च दारुणा
यद्बाहुबलमाश्रित्य मया ध्वस्ता निशाचराः ।?
हा वत्स क्व गतो मां त्वं विमुच्य भ्रातरं निजम् ६.१००.
मातृभिः सहितो दीनः शोकेन महतान्वितः
ततस्ते मंत्रिणस्तस्य प्रोचुस्तं वीक्ष्य दुःखितम् ॥। विलपंतं रघुश्रेष्ठं स्त्रीजनेन समन्वितम्