प्रोवाचाथ क्षुधाविष्टः क्वासौ क्वासौ रघूत्तमः
तस्मादत्रैव विप्रेंद्र मुहूर्तं परिपालय ॥६.९९.
यावत्सांत्वयते रामो दूतं शक्रसमुद्भवम्
शापं दत्त्वा कुलं सर्वं तद्धक्ष्यामि न संशयः
ममापि दर्शनादन्यन्न किंचिद्विद्यते गुरु
तच्छ्रुत्वा लक्ष्मणश्चित्ते चिंतयामास दुःखितः
एवं स निश्चयं कृत्वा ततो राममुपाद्रवत्
दुर्वासा मुनिशार्दूलो देव ते द्वारि तिष्ठति
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततो दूतमुवाच तम् अहं संवत्सरस्यांत आगमिष्यामि तेंऽतिके
एवमुक्त्वा विसृज्याथ तं दूतं प्राह लक्ष्मणम्
ततश्चार्घ्यं च पाद्यं च गृहीत्वा सम्मुखो ययौ
दत्त्वार्घ्यं विधिवत्तस्य प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः ६.९९.
स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं च ते
कृत्वा मम प्रसादं च गृहाण मुनिसत्तम पूज्यो लोकत्रयस्यापि निःशेषतपसांनिधिः
अद्य ते भवनं प्राप्य आहारार्थं बुभुक्षितः
तस्मात्त्वं यच्छ मे शीघ्रं भोजनं रघुनंदन
ततस्तं भोजयामास श्रद्धापूतेन चेतसा
लेह्यैश्चोष्यैस्तथा चर्व्यैः खाद्यैरेव पृथग्विधैः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये रामेश्वरस्थापनप्रस्तावे श्रीरामंप्रति दुर्वासः समागमनवृत्तांतवर्णनंनामैकोनशततमोऽ ध्यायः
दत्ताशीर्निर्गतः पश्चादामंत्र्य रघुनंदनम्
अथ याते मुनौ तस्मिन्दुर्वाससि तदंतिकात्
एतत्खङ्गं गृहीत्वाशु मां प्रभो विनिपातय
ततो रामश्चिरात्स्मृत्वा तां प्रतिज्ञां स्वयं कृताम्
ततोऽतिचिंतयामास व्याकुलेनांतरात्मना
तं दीनवदनं दृष्ट्वा निःष्वसंतं मुहुर्मुहुः
एष एव परो धर्मो भूपतीनां विशेषतः
तस्मात्त्वया प्रभो प्रोक्तं स्वयमेव ममाग्रतः
तदहं चागतस्तात भयाद्दुर्वाससो मुनेः ६.१००.
ततः संमंत्र्य सुचिरं मंत्रिभिः सहितो नृपः
प्रोवाच लक्ष्मणं पश्चाद्विनयावनतं स्थितम्