अलक्ष्यं वीक्षयामास स्वासनं दूरमास्थितः
ततः शक्रसमादेशादुत्थाय सुरकिंकरः ६.९७.
तद्दृष्ट्वा कोपसंपन्नः स राजाऽभ्येत्य वासवम्
किं मया निहता विप्राः किं वा विप्रसमुद्भवम्
किं वा नष्टोऽस्मि संग्रामे दृष्ट्वा शत्रून्समागतान्
मम राज्येऽथवा शक्र दुर्बलो बलवत्तरैः
किं वा राज्ये मदीये च जायते योनिविप्लवः
किं वा दुर्जनवाक्येन दूषितो दोषवर्जितः
किं वा चौरोऽथ पापो वा गृहीतो दोषवान्स्वयम्
किंस्विन्मया परित्यक्तः कोऽप्यत्र शरणागतः
कस्य वा पृष्ठमांसानि भक्षितानि मया क्वचित्
किं वा दानं मया दत्त्वा ब्राह्मणाय महात्मने ६.९७.
किं वा राज्ये मदीये च दीनानां प्रपतंति च
दैवं वा पैतृकं वापि किं वा कर्म गृहे मम
यत्त्वया क्रियते नित्यं तोयैरभ्युक्षणं मम
न राष्ट्रे च कुले गेहे भृत्यवर्गे विशेषतः
परं शृणु प्रवक्ष्यामि यत्ते पापं भविष्यति
अपुत्रस्य गतिर्नास्ति न च स्वर्गं प्रपद्यते
द्वेष्यतां याति देवानां पितॄणां च विशेषतः
आनृण्यं समवाप्नोति पितॄणां स तदा ध्रुवम्
पितॄणां तेन ते नित्यमासनेऽभ्युक्षणं कृतम्
आत्मानं नरकात्त्रातुं पुंसंज्ञाच्च तथा नृप ६.९७.
दुःखेन महता युक्तो लज्जयाऽधोमुखः स्थितः अमात्यानां निजं राज्यमर्पयामास सत्वरः
ततः प्रोवाच तान्सर्वांस्तपः कार्यं मयाऽधुना
एतद्राज्यं प्रयत्नेन रक्षणीयं यथाविधि
क्रियते पुत्रहीनस्य किं राज्येन धनेन वा
वयं रक्षां करिष्यामस्तव राज्ये समंततः
कार्तिकेयपुरं गत्वा यत्र पित्रा पुरा तव
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये दशरथकृततपःसमुद्योगवर्णनंनाम सप्तनवतितमोऽध्यायः
हाटकेश्वरजं क्षेत्रं संप्राप्तो हर्षसंयुतः