तस्यानंतरमेवाशु दुर्भिक्षं संभविष्यति यया संपत्स्यते सर्वं भूतलं गतमानवम्
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा स राजा कुपितोऽभ्यगात्
तस्य तुष्टेन संदत्तं विमानं कामगं पुरा
ततः सूर्यपथं मुक्त्वा ततश्चंद्रस्य पार्थिवः १४ तत्र बाणं समारोप्य शनैश्चरमुपाद्रवत्
त्यजैनं रोहिणीमार्गं सांप्रतं त्वं शनैश्चर
एतेन निशिताग्रेग शरेणा नतपर्वणा
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तादृग्रौद्रतमं महत्
कस्त्वं ब्रूहि महाभाग मम मार्गं रुणत्सि यः
राजोवाच अहं दशरथो नाम सूर्यवंशोद्भवो नृपः ६.९६.
मम यत्त्वं प्रकोपाढ्यो मन्मार्गं हंतुमिच्छसि
सांप्रतं मम दैवज्ञैर्वाक्यमेतदुदाहृतम्
तस्मिन्मन्द त्वया भिन्ने न वर्षति शतक्रतुः
जाते वृष्टिनिरोधेऽथ जायंतेऽन्नानि न क्षितौ
जनोच्छेदे ततो जाते अग्निष्टोमादिकाः क्रियाः
एतस्मात्कारणाद्रुद्धो मार्गस्ते सूर्यसंभव
तुष्टोऽहं तव वीर्येण न त्वन्येन महीपते
न केनचित्कृतं कर्म यदेतद्भवता कृतम्
नाहं पश्यामि भूपाल कथंचिदपि तूर्ध्वतः
जातमात्रेण बालेन मया पादौ निरीक्षितौ ६.९६.
न त्वया पुत्र द्रष्टव्यं किंचिदेव कथंचन
तस्मात्त्वया महत्कर्म कृतमीदृक्सुदुष्करम्
तस्मा त्तव कृते नाहं भेदयिष्यामि रोहिणीम्
वरं वरय चास्माकं तस्मादद्य भविष्यति
तस्याऽन्यदिवसं यावत्पीडा कार्या न च त्वया
तिलदानं करोत्येवं लोहदानं च यस्तव
रक्षणीयः सुकृच्छ्रेषु संकटेषु सदैव हि
यः कुर्याच्छांतिकं सम्यक्तिलहोमं च भक्तितः
तस्य सार्धानि वर्षाणि सप्त कार्या प्रयत्नतः
शनैश्चरो महीपालवचनाद्द्विजसत्तमाः ॥ ६.९६.
एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं सुविस्तरात् संवादं रोहिणीभेदे सञ्जातं समुपस्थिते