प्रोवाचाथ स्तुतिं कृत्वा विनयावनतः स्थितः
तिरस्कारस्तथा दत्तस्तत्सर्वं क्षम्यतां विभो
परितुष्टेन ते कर्म दृष्ट्वा चैवातिमानुषम्
यथा कृतं त्वया राज्यं प्रजाः संरक्षिता नृप
तस्माद्गच्छ मया सार्धं पाताले पार्थिवोत्तम
नातः परं त्वया स्थेयं मर्त्यलोके कथंचन
पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य मंत्रिणां संनिवेद्य च ॥ ६.९५.
तथाहं देव देव्या च प्रोक्तः संतुष्टया पुरा
यदा त्वं त्यजसि प्राज्ञ मर्त्यलोकं सुदुस्त्यजम्
तानि चार्पय मे भूयो येनानृण्यं व्रजाम्यहम्
एवमुक्तस्ततस्तेन भगवांस्त्रिपुरांतकः
अब्रवीच्च सुतस्तत्र स्वयं राजा भविष्यति
त्वं चागच्छ मया सार्धमद्यैव मम मंदिरे
अद्य माघचतुर्दश्यां शुक्लायामपरोऽपि यः
करिष्यति प्रवेशेन प्राणत्यागं नृपोत्तम
स्नानं वा पार्थिवश्रेष्ठ यः करिष्यति मानवः
एवमुक्त्वा तमादाय नृपं भार्यासमन्वितम् प्रविवेश जले तस्मिन्देवीकुण्डसमुद्भवे ॥ ६.९५.
ततश्च मंदिरं नीतः स्वकीयं द्विजसत्तमाः ९१ अद्यापि तिष्ठते तत्र जरामरणवर्जितः
एवं तत्र समुद्भूता सा देवी परमेश्वरी
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः
तत्पुत्रश्चाभवद्राजा मंत्रिभिस्तु पुरस्कृतः
यो नित्यमगमत्स्वर्गे वासवं रमते सदा
गृहे यस्य स्वयं विष्णुर्भूत्वा चैव चतुर्विधः
तेनागत्यात्र सत्क्षेत्रे तोषितो मधुसूदनः
तस्यापि विश्रुता वापी स्वयं तेन विनिर्मिता
तस्यां यः कुरुते श्राद्धं संप्राप्ते पञ्चमीदिने
भिंदानस्तोषितस्तेन कथं नारायणो वद
सूत उवाच तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे स्वधर्मेण वसुन्धराम्
बहुक्षीरप्रदा गावः सस्यानि गुणवंति च
कस्यचित्त्वथ कालस्य दैवज्ञैस्तस्य भूपतेः ६.९६.