अजारूपान्स्वयं पश्चाद्यष्टिमादाय रक्षति
गुप्तोऽपि नापराधः स्यात्कस्यचित्प्रकटः कुतः
तद्रूपो निग्रहस्तस्य तत्क्षणादेव जायते
अदृष्टान्यपि शस्त्राणि तानि कुर्वंति तत्क्षणात् कुर्वन्ति मनुजास्तेषां चक्रे वैवस्वतो ग्रहम्
न तत्र भयसंत्रस्तस्ततः पापसमाचरेत्
ततस्ते पापनिर्मुक्ता लोकाः संशुद्धगात्रकाः
एवं स्थितेषु लोकेषु गतपापामयेषु च
न कश्चिन्नरकं याति न च मृत्युपथं नरः ६.९५.
व्यवहारे ततो नष्टे यमलोकसमुद्भवे
ततो वैवस्वतो गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति
अजापालेन भूपेन तत्सर्वं विफलीकृतम्
नाधयो व्याधयस्तत्र न पापानि महीतले
तस्मात्कुरु सुरश्रेष्ठ पुनरेव यथा पुरा
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः
अथाब्रवीत्प्रहस्योच्चैस्त्रिनेत्रश्चतुराननम्
कथं निवारणं तत्र क्रियते कश्च निग्रहः
तस्मात्तेन महीपेन यस्मान्मार्गः प्रदर्शितः ६.९५.
तन्मयापि यथा चास्य प्रसादः सुरसत्तम
एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रं यमं प्राह ततः शिवः येन तत्समये प्राप्ते तं नयामि निजालयम्
यम उवाच पञ्चवर्षसहस्राणि तस्यातीतानि चायुषः
यावत्कालं सुरश्रेष्ठ शून्ये जाते स्व आश्रये
एवमुक्ते यमेनाथ तं विसृज्य गृहं प्रति
यत्र संस्थो महीपः स प्रजापालनतत्परः
अजास्तास्तं च संवीक्ष्य व्याघ्रं रौद्रवपुर्द्धरम्
तस्य यत्नपरस्यापि रक्षमाणस्य भूपतेः
अजानां कदनं दृष्ट्वा ततः स पृथिवीपतिः
यत्तस्य तुष्टया दत्तं चंडं चंडार्चिषा समम् शनैःशनैः प्रजग्राह स्ववक्त्रेण महेश्वरः ६.९५.
अस्त्राभावात्ततस्तूर्णं ध्रियमाणेऽपि कांतया
ततस्तस्यांगसंस्पर्शान्मुक्त्वा व्याघ्रतनुं च ताम्
रुंडमालावरां दिव्यां सखट्वांगां सपन्नगाम्