देव्युवाच परितुष्टास्मि ते वत्स व्रतेनानेन नित्यथः
तद्ब्रूहि येन ते सर्वं प्रकरोमि हृदि स्थितम्
येन तेषां भवेत्सौख्यं मत्प्रसादादनुत्तमम्
तस्माद्देहि महाभागे ज्ञानयुक्तानि भूरिशः
यानि जानंति भूपृष्ठे मम पार्श्वे स्थितान्यपि ॥ अपराधं सदा लोके परदारादि यत्कृतम्
अनुरूपं ततस्तस्य पातकस्य विनिग्रहम्
मंत्रग्रामं तथा देवि मम देहि पृथग्विधम्
येन स्युर्मनुजाः सर्वे मम राज्ये सुखान्विताः ६.९५.
नाहं देवि करिष्यामि हस्त्यश्वरथसंग्रहम् गृहीतैः सर्वलोकानां तस्मात्तन्न ममेप्सितम्
प्रारब्धं यन्न केनापि कृतं न च करिष्यति
तथाप्येवं करिष्यामि तव दास्यामि कृत्स्नशः
गृह्यन्ते येन ते सर्वे व्याधयोऽपि सुदारुणाः
यदि दृष्टिपथात्तुभ्यं क्वचिद्यास्यंति दूरतः
यदा त्वं पृथिवीपाल स्वर्गं यास्यसि भूतलात्
सर्वे मंत्रास्तथाऽस्त्राणि ममवाक्यादसंशयम्
बाढमित्येव तेनोक्ते तत्क्षणाद्द्विजसत्तमाः
ज्ञानसंपत्प्रयुक्तानि यादृशानि महात्मना
व्याधयो यैश्च गृह्यंते मुच्यंते स्वेच्छया सदा ६.९५.
ततस्तं सकलं प्राप्य प्रसादं चंडिकोद्भवम्
एकां मुक्त्वा निजां भार्यामेकं दशरथं सुतम्
अजारूपान्स्वयं पश्चाद्यष्टिमादाय रक्षति
गुप्तोऽपि नापराधः स्यात्कस्यचित्प्रकटः कुतः
तद्रूपो निग्रहस्तस्य तत्क्षणादेव जायते
अदृष्टान्यपि शस्त्राणि तानि कुर्वंति तत्क्षणात् कुर्वन्ति मनुजास्तेषां चक्रे वैवस्वतो ग्रहम्
न तत्र भयसंत्रस्तस्ततः पापसमाचरेत्
ततस्ते पापनिर्मुक्ता लोकाः संशुद्धगात्रकाः
एवं स्थितेषु लोकेषु गतपापामयेषु च
न कश्चिन्नरकं याति न च मृत्युपथं नरः ६.९५.
व्यवहारे ततो नष्टे यमलोकसमुद्भवे
ततो वैवस्वतो गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति