अथ पश्यति यावत्स प्रभातेऽभ्युदिते रवौ
अथ तं ब्राह्मणं मत्वा घृणाविष्टः सुदुःखितः
राज्ये पुत्रं समाधाय वैराग्यं परमं गतः ६.९३.
ततः कालेन संप्राप्तो यमस्य सदनं प्रति
ब्रह्मघातोद्भवेनैव बालभावेऽपि संस्थिते तैर्नूनं ब्राह्मणाघातो विहितश्चान्यजन्मनि
हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यो गत्वा श्राद्धमाचरेत्
न ब्राह्मणवधाद्बाह्यं कुष्ठव्याधिः प्रजायते
प्रसन्ने त्वयि देवेश नासाध्यं विद्यते भुवि
एवमुक्तस्ततस्तेन भगवान्मधुसूदनः
सा ध्याता सहसा तेन विष्णुना प्रभविष्णुना
ततः प्रोवाच वचनमंबरीषं चतुर्भुजः
येन कुष्ठविनिर्मुक्तस्तत्क्षणादेव जायते
एतस्मिन्नेव काले तु समानीय सुतं नृपः ६.९३.
ततः स बालकः सद्यः स्नातमात्रो द्विजोत्तमाः
ततः प्रणम्य तं देवं हर्षेण महताऽन्वितः
तस्मिन्गते महीपाले सपुत्रे तत्क्षणाद्धरिः
एतस्मात्कारणात्पूर्वं तत्तोयं सर्वपापहृत्
अद्यापि तज्जलस्पर्शात्सुपवित्रो धरातले तस्य नाशं द्रुतं यांति गलगंडादिका इह
व्याधयोपि महारौद्रा दद्रुपामा समुद्भवाः
निष्कामस्तु पुनर्मर्त्यो यः स्नानं तत्र भक्तितः
यस्मिन्दिने समानीता सा गंगा तत्र विष्णुना
तथान्येऽपि दिने तस्मिन्यदि तोयमवाप्य च ६.९३.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गोमुखतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिनवतितमोऽध्यायः
तथान्या लोहयष्टिस्तु तस्मिन्क्षेत्रेऽतिशोभना
तां दृष्ट्वा मानवः सम्यगुपवासपरायणः
निर्मिता लोहयष्टिः सा तत्रोत्सृष्टा च सा कुतः
गतामर्षो द्विजेन्द्राणां दत्त्वा यज्ञे वसुन्धराम्
ततः संप्रस्थितो हृष्टो धृत्वा मनसि सागरम्
तदा स मुनिभिः प्रोक्तः सर्वैस्तत्क्षेत्रवासिभिः
रामराम महाभाग यद्धारयसि पाणिना