तस्मात्स्थानाद्विनिष्क्रांतं सूतपुत्र वदस्व नः
पुत्र शोकाभिभूतेन तोषितो गरुडध्वजः
तस्य पुत्रः सुविख्यातः सुवर्चा इति विश्रुतः ६.९३.
पूर्वकर्मविपाकेन स बालोऽपि च तत्सुतः
अथ तत्कामिकं क्षेत्रं स गत्वा पृथिवीपतिः
ततस्तुष्टिं गतस्तस्य स्वयमेव जनार्दनः
परितुष्टोऽस्मि ते वत्स तस्माच्चित्तेऽभिवांछितम्
बालोऽपि तत्कुरुष्वास्य कुष्ठव्याधिपरिक्षयम्
ब्रह्मण्यश्च कृतज्ञश्च सर्वशास्त्रार्थपारगः
कस्यचित्त्वथ कालस्य ब्राह्मणोऽनेन घातितः
अथ पश्यति यावत्स प्रभातेऽभ्युदिते रवौ
अथ तं ब्राह्मणं मत्वा घृणाविष्टः सुदुःखितः
राज्ये पुत्रं समाधाय वैराग्यं परमं गतः ६.९३.
ततः कालेन संप्राप्तो यमस्य सदनं प्रति
ब्रह्मघातोद्भवेनैव बालभावेऽपि संस्थिते तैर्नूनं ब्राह्मणाघातो विहितश्चान्यजन्मनि
हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यो गत्वा श्राद्धमाचरेत्
न ब्राह्मणवधाद्बाह्यं कुष्ठव्याधिः प्रजायते
प्रसन्ने त्वयि देवेश नासाध्यं विद्यते भुवि
एवमुक्तस्ततस्तेन भगवान्मधुसूदनः
सा ध्याता सहसा तेन विष्णुना प्रभविष्णुना
ततः प्रोवाच वचनमंबरीषं चतुर्भुजः
येन कुष्ठविनिर्मुक्तस्तत्क्षणादेव जायते
एतस्मिन्नेव काले तु समानीय सुतं नृपः ६.९३.
ततः स बालकः सद्यः स्नातमात्रो द्विजोत्तमाः
ततः प्रणम्य तं देवं हर्षेण महताऽन्वितः
तस्मिन्गते महीपाले सपुत्रे तत्क्षणाद्धरिः
एतस्मात्कारणात्पूर्वं तत्तोयं सर्वपापहृत्
अद्यापि तज्जलस्पर्शात्सुपवित्रो धरातले तस्य नाशं द्रुतं यांति गलगंडादिका इह
व्याधयोपि महारौद्रा दद्रुपामा समुद्भवाः
निष्कामस्तु पुनर्मर्त्यो यः स्नानं तत्र भक्तितः