तस्या वेगेन तत्तोयं पिबन्त्यास्तत्रभूतले
ततोऽन्याः शतशो गावः पपुस्तोयं मुनिर्मलम्
यथायथा गता गावस्तत्र तोयं पिबंति ताः
ततश्च गोकुले कृत्स्ने जाते तृष्णाविवर्जिते ६.९३.
अंगं प्रक्षाल्य पीत्वापो यावन्निष्क्रामति द्रुतम्
ततो विस्मयमापन्नो गत्वा स्वीयं निकेतनम्
तृणस्तम्बं यथा धेन्वा तत्रोत्पाट्य प्रशक्तितः
भवंति च विनिर्मुक्ता रोगैः पापैश्च तत्क्षणात्
ततःप्रभृति तत्ख्यातं तीर्थं गोमुखसंज्ञितम्
अथ भीतः सहस्राक्षस्तद्दृष्ट्वा स्वर्गदायकम्
तस्मात्स्थानाद्विनिष्क्रांतं सूतपुत्र वदस्व नः
पुत्र शोकाभिभूतेन तोषितो गरुडध्वजः
तस्य पुत्रः सुविख्यातः सुवर्चा इति विश्रुतः ६.९३.
पूर्वकर्मविपाकेन स बालोऽपि च तत्सुतः
अथ तत्कामिकं क्षेत्रं स गत्वा पृथिवीपतिः
ततस्तुष्टिं गतस्तस्य स्वयमेव जनार्दनः
परितुष्टोऽस्मि ते वत्स तस्माच्चित्तेऽभिवांछितम्
बालोऽपि तत्कुरुष्वास्य कुष्ठव्याधिपरिक्षयम्
ब्रह्मण्यश्च कृतज्ञश्च सर्वशास्त्रार्थपारगः
कस्यचित्त्वथ कालस्य ब्राह्मणोऽनेन घातितः
अथ पश्यति यावत्स प्रभातेऽभ्युदिते रवौ
अथ तं ब्राह्मणं मत्वा घृणाविष्टः सुदुःखितः
राज्ये पुत्रं समाधाय वैराग्यं परमं गतः ६.९३.
ततः कालेन संप्राप्तो यमस्य सदनं प्रति
ब्रह्मघातोद्भवेनैव बालभावेऽपि संस्थिते तैर्नूनं ब्राह्मणाघातो विहितश्चान्यजन्मनि
हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यो गत्वा श्राद्धमाचरेत्
न ब्राह्मणवधाद्बाह्यं कुष्ठव्याधिः प्रजायते
प्रसन्ने त्वयि देवेश नासाध्यं विद्यते भुवि
एवमुक्तस्ततस्तेन भगवान्मधुसूदनः
सा ध्याता सहसा तेन विष्णुना प्रभविष्णुना