गत्वा विष्णुः सुरैः सार्द्धं प्रचक्रे मंत्रनिश्चयम्
भारावतरणार्थाय दानवानां वधाय च
देवक्या जठरे देवः संजातो दैत्यदर्पहा
तस्यां जज्ञे हलीनाम बलभद्रः प्रतापवान्
तस्यां सा माधवी जज्ञे अश्ववक्त्रस्वरूपधृक् वासुदेवसमायुक्ता विषादं परमं गता
अथ ते यादवाः सर्वे कृतशान्तिकपौष्टिकाः
एवं सा यौवनोपेता तथा दुःखसमन्विता
ततश्च भगवान्विष्णुर्ज्ञात्वा तां भगिनीं तथा ६.८४.
तामादाय गतस्तूर्णं बलदेवसमन्वितः
ब्रह्माणं तोषयामास सम्यग्यज्ञपरायणः
ततस्तुष्टिं गतो ब्रह्मा वर्षांते तस्य शार्ङ्गिणः
तव प्रसादात्सद्वक्त्रा भूयादेतन्ममेप्सितम्
सुभद्रा नाम विख्याता वीरसूः पतिवल्लभा
एतद्रूपां पुमान्योऽत्र पूजयिष्यति भक्तितः
द्वादश्यां माघमासस्य गंधपुष्पानुलेपनैः
या नारी पतिना त्यक्ता वंध्या वा भक्तिसंयुता
भविष्यति सुपुत्राढ्या सुभगा सा सुखान्विता
एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रो विरराम ततः परम् ६.८४.
तामादाय विशालाक्षीं चंद्रबिंबसमाननाम्
अवतीर्णा धरापृष्ठे लक्ष्मीशापप्रपीडिता
उपयेमे सुतः पांडोर्यां पार्थश्चारुहासिनीम्
एतद्वः सर्वमाख्यातं माधबीजन्मसम्भवम्
यश्चैतत्पठते मर्त्यो भक्त्या युक्तः शृणोति वा
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णाख्यतीर्थमाहात्म्ये माधव्या अश्वमुख्याः श्रीकृष्णतपश्चर्यया पद्मादत्तशापविमुक्तिपूर्वक सुभद्रात्वप्राप्तिवर्णनंनाम चतुरशीतितमोऽध्यायः
परिणामोद्भवं सर्वं श्रुतमस्माभिरद्य तत्
तेन यत्कमला शप्ता ब्राह्मणेन महात्मना
गजवक्त्रा समुत्पन्ना महाविस्मयकारिणी
सा प्रोक्ता हरिणा तिष्ठ किञ्चित्कालांतरे शुभे
ततोऽहं मेदिनीपृष्ठे ह्यवतीर्य समुद्रजे
अवज्ञायाथ सा तस्य तद्वाक्यं शार्ङ्गधन्विनः