यावन्नाग्निद्विजातीनां प्रत्यक्षं गुरुसंनिधौ
एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रस्ततः प्रोवाच केशवम् तस्मात्तत्र प्रयास्यामि यत्र स्यात्तादृशी सुता
तस्मान्नाश्वमुखी ह्येषा जन्मन्यस्मिन्भविष्यति ६.८१.
सेयं तव सुता विप्र बंधुस्थानं समाश्रिता
अवतीर्णस्य भूपृष्ठे देवकार्येण केनचित्
ततोऽहं सुमहत्कृत्वा तपश्चैवानया सह
एवं स भगवान्विप्रं तं सन्तोष्य तदा गिरा
अथ तस्मिन्कथांते स गरुडः पुरुषोत्तमम्
अपूर्वेयं सुरश्रेष्ठ स्त्री वृद्धा तव पार्श्वगा
शांडिलीनाम सर्वज्ञा ब्रह्मचर्यपरायणा
तपोवीर्यसमोपेता सर्वदेवाभिवंदिता
प्रोवाच वासुदेवं च तां विलोक्य चिरं द्विजाः ॥ ६.८१.
यथा च दीयते दानं यच्च तत्रास्ति चाद्भुतम्
नाश्चर्यं चित्रमेतच्च ब्रह्मचर्यं तदद्भुतम्
विशेषेण च नारीभिरत्र न श्रद्दधाम्यहम्
विकारः खलु कर्तव्यो नाधि काराय यौवनम्
अन्योन्यं मैथुनं चक्रुः कामबाणप्रपीडिताः अप्येताः पुरुषाभावे मन्यंते पंचसायकम्
नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः
न परत्र भयादेता मर्यादां विदधुः स्त्रियः
मौनव्रतधराऽप्येवं हृदि कोपं दधार सा
एतस्मिन्नंतरे तस्य पक्षिनाथस्य तत्क्षणात्
मांसपिंडमयो रौद्रः सर्वरोगविवर्जितः ॥ ६.८१.
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णपक्षपातवर्णनंनामैकाशीतितमोऽध्यायः
विस्मितश्चिंतयामास किमिदं सांप्रतं स्थितम्
अपि वज्रप्रहारेण यस्य रोमापि न च्युतम्
नूनमेतेन या स्त्रीणां कृता निंदा महात्मना
अनया पातितौ पक्षौ तपःशक्तिप्रभावतः
ततः प्रसादयामास शांडिलीं गरुडध्वजः
तत्किमर्थं महाभागे त्वया चैवेदृशः कृतः
स्त्रीनिंदा विहितानेन स्वमत्यापि जगद्गुरो