किं मां दुर्जनवाक्येन त्वं ताडयसि निष्ठुरैः
अहं त्वां शपथं कृत्वा भक्षयित्वाऽथ वा विषम् ६.७८.
अथ तां ब्राह्मणः प्राह यदि त्वं पापवर्जिता
सा तथेति प्रतिज्ञाय साहसेन समन्विता
शुद्धिं च प्राप्ता सर्वेषां बन्धूनां च द्विजन्मनाम्
एतस्मिन्नन्तरे तस्याः साधुवादो महानभूत्
अहो पापसमाचारो दुष्टोऽयं ब्राह्मणाधमः
एवं स निन्द्यमानस्तु सर्वलोकैर्द्विजोत्तमाः
शापं दातुं मतिं चक्रे ततो वह्नेः सुदुःखितः
मया स्वयं प्रदृष्टेयं जारेण सह संगता
तस्मात्त्वां पापकर्माणमसत्यपक्षपातिनम्
सप्तार्चिर्भयसंत्रस्तः कृतांजलिरुवाच तम् ॥ ६.७८.
कृतागसाऽपि मे वाक्यं शृणुष्वात्र स्फुटेरितम्
अनया परकांतेन कृतः सह समागमः
परं यस्माद्विशुद्धैषा मया दग्धा न सा द्विज
यत्रानया कृतः संगः परकांतेन वै द्विज
तत्र कृत्वा रतं चित्रं परकांतसमं तदा
ततः प्रक्षालयत्यंगं कुण्डे तत्राग्रतः स्थिते
अत्र पूर्वं विपाप्माऽभूद्ब्रह्मा लोकपितामहः
तस्मान्नास्त्यत्र मे दोषः स्वल्पोऽपि द्विजसत्तम
तस्मादेनां समादाय संशुद्धां पापवर्जिताम्
परकांतेन तां नाद्य शुद्धामपि गृहं नये ॥ ६.७८.
इत्युक्त्वा च द्विजश्रेष्ठस्तां त्यक्त्वापि शुचिव्रतः
सापि तेन परित्यक्ता पतिना हृष्टमानसा
तेनैव परकांतेन विशेषेण रतिक्रियाम्
अथान्ये परलोकस्य भीत्याऽतीव व्यवस्थिताः
दूरतोऽपि समभ्येत्य ते सर्वे तत्र मंदिरे
निमज्जंति ततः कुण्डे तस्मिन्पातकनाशने
एतस्मिन्नंतरे नष्टो धर्मः पत्नीसमुद्भवः
यो यां पश्यति रूपाढ्यां नारीमपि कुलोद्भवाम्