कपिले नैव गंतव्यं न ते दोषो भविष्यति
अत्र गाथा पुरा गीता मुनिभिर्धर्मवादिभिः
कपिलोवाच नात्मार्थमुपयुञ्जामि स्वल्पमप्यनृतं क्वचित्
अश्वमेधसहस्रं तु सत्यं च तुलया धृतम्
तस्मान्नानृतमात्मानं करिष्ये जीविताशया
यत्त्वं परमसत्येन प्राणांस्त्यजसि दुस्त्यजान्
अवश्यं न च ते भावी मृत्युः सत्यात्कथंचन
अथासौ कपिलां दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः 7.3.29.
नहि सत्यवतां किंचिदशुभं विद्यते क्वचित्
त्वयोक्तं कपिले पूर्वं शपथैरागमाय च
तस्माद्गच्छ मया मुक्ता यत्राऽसौ तनयस्तव
पुलस्त्य उवाच एतस्मिन्नेव काले तु स राजा प्रकृतिं गतः ततोऽब्रवीत्प्रहृष्टात्मा कपिलां सत्यवादिनीम्
किं ते प्रियं करोम्यद्य धेनुके ब्रूहि सत्वरम्
पिपासा बाधतेत्यर्थं सांप्रतं जलमानयम्
नैवानृतं विजानीहि सत्यमेतन्मयोदितम्
सज्यं कृत्वा शरं गृह्य जघान धरणीतलम्
ततः सलिलमुत्तस्थौ निर्मलं शीतलं शुभम्
एतस्मिन्नन्तरे धर्मः स्वयं तत्र समागतः 7.3.29.
तव सत्येन तुष्टोऽहं नास्ति ते सदृशी क्वचित्
सुप्रभेण पदं दिव्यं जरामरणवर्जितम्
मन्नाम्ना ख्यातिमायातु पुण्यमेतज्जलाशयम्
चतुर्द्दश्यां विशेषेण ते यास्यंति परां गतिम्
तव नाम्ना सुपुण्यं हि तीर्थमेतद्भविष्यति स्नानाल्लक्षगुणं दानात्पुण्यं चैव तथाऽक्षयम्
येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति मानवाः सुसमाहिताः
अपि कीटपतंगा ये तृषार्ताः सलिले शुभे
किं पुनर्भक्तिसंयुक्ता मानवाः सत्यवादिनः
समायातानि राजेंद्र कपिलायाः प्रभावतः
तान्यारुह्याथ कपिला गोपगोकुलसंकुला 7.3.29.
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत्
पुलस्त्य उवाच तत्र वह्निः पुरा नष्टो लब्धश्च त्रिदशैरपि