तद्दृष्ट्वा सुमहत्क्षेत्रं तापसौघनिषेवितम्
अहं निर्वेदमापन्नो रोगेणाथ बुभुक्षया
तस्मादत्रैव देहं स्वं विहास्यामि न संशयः
एकांतेऽपि महाभाग न सुप्तं जाग्रति त्वयि ॥ ६.७६.
तस्मादेतन्महाक्षेत्रं संप्राप्य त्वां व्यवस्थितम्
दर्शयिष्ये मुखं तेषां त्वया हीना अहं कथम्
तस्मात्त्वया समं नाथ प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्
यावतस्तव संजाता उपवासा महामते
एवं तस्या विदित्वा स निश्चयं ब्राह्मणस्तदा
भास्करं मनसि ध्यात्वा यावदग्निं समाददे
तद्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टः क एते पुरुषास्त्रयः
व्यावृत्य स्वगृहं गच्छ स्व भार्यासहितो द्विज
मुण्डीरस्वामिनं दृष्ट्वा तथाऽन्यं कालवल्लभम्
मूलस्थानं च कर्तव्यं ततः सस्यप्रभक्षणम् भक्षयामि तथा सस्यं तेन त्यक्ष्यामि जीवितम्॥ ६.७६.
त्वद्भक्त्याकृष्टमनसो ब्रूहि किं करवामहे
ब्राह्मण उवाच यदि यूयं समायाताः स्वयमेव ममांतिकम्
तथाऽत्रैव सदा स्थेयं क्षेत्रे युष्माभिरेव हि
त्वं चापि रोगनिर्मुक्तः सुखं प्राप्स्यस्यनुत्तमम्
प्रासादत्रितयं तस्मादस्मदर्थं निरूपय
एवमुक्त्वा तु ते सर्वे गताश्चाद्दर्शनं ततः
द्वादशार्क प्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम्
पश्य त्वं सुभ्रूर्मे गात्रं यादृग्रूपं पुनः स्थितम्
सोऽहमत्र स्थितो नित्यं पूजयिष्यामि भास्करम्
त्रयाणामपि तेषां तु साध्वर्चाः शास्त्रसूचिताः
ततस्ताः पुष्पधूपाद्यैः समभ्यर्च्य चिरं द्विजः
भास्करा भक्तलोकस्य सर्वव्याधिविनाशकाः
यस्तान्पश्यति काले स्वे यथोक्ते सूरर्यवासरे
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मुंडीरकालप्रियमूलस्थानप्रतिष्ठावर्णनंनाम षट्सप्ततितमोऽध्यायः
उमामहेश्वरौ सूत हरिश्चन्द्रेण भूभुजा
कृतौ कथयसीत्येवं वेदिमध्यं समाश्रितौ