वेपमाना भयोद्विग्ना शोकसागरमध्यगा । ततः स्वगोकुलं प्राप्ता रभमाणा मुहुर्मुहुः
तस्याः शब्दं ततः श्रुत्वा ज्ञात्वा वत्सः स्वमातरम्
अकालागमनं तस्या रौद्रं भंभारवं तथा
किमर्थमन्यवेलायां समायाता वदस्व मे
आगताऽहं तव स्नेहात्कुरु तृप्तिं यथेप्सिताम्
अपश्चिममिदं पुत्र दुर्लभं मातृदर्शनम्
व्याघ्रस्य कामरूपस्य दातव्यं जीवितं मया
मयाऽद्य तत्र गंतव्यं मृगराजसमीपतः 7.3.29.
श्लाघ्यं हि मरणं मेऽद्य त्वया सह न संशयः
एकाकिनाऽपि मर्त्तव्यं यस्मान्मया त्वया विना
या गतिर्मातृभक्तानां ध्रुवं सा मे भविष्यति
अथवाऽत्रैव तिष्ठ त्वं शपथाः संतु मे तव
जनन्या विप्रयुक्तस्य जीवितं न हि मे प्रियम्
नास्ति मातृसमो नाथो नास्ति मातृसमा गतिः
न चायमन्यभूतानां मृत्युः स्यादन्यमृत्युतः
अपश्चिममिदं पुत्र मातुः सन्देशमुत्तमम्
वने चर सदा वत्स अप्रमादपरो भव
न च लोभेन चर्तव्यं विषमस्थं तृणं क्वचित् 7.3.29.
समुद्रमटवीं युद्धं विशंते लोभमोहिताः
लोभात्प्रमादादाश्वासात्पुरुषो बाध्यते त्रिभिः
आत्मा च सततं पुत्र रक्षितव्यः प्रयत्नतः
तिर्यग्भ्यः पापयोनिभ्यः सदा विचरता वने
अस्माकं प्रतिवाचं च शृणु शोकविनाशिनीम् विश्रान्तश्च पुनर्याति तद्वद्भूतसमागमः
स्वमातरं सखीवर्गं ततो द्रष्टुं समागता
अब्रवीच्च ततो वाक्यं पुत्रशोकेन दुःखिता
अनाथमबलं दीनं फेनपं मम पुत्रकम्
भाविनीनामयं पुत्रः सांप्रतं च विशेषतः
चरंतं विषमे स्थाने चरंतं परगोकुले 7.3.29.
क्षमध्वं च महाभागा यास्येऽहं सत्यसंश्रयात्
सर्वास्ता वचनं श्रुत्वा तस्याः शोकसमन्विताः