किमर्थं स्वामिना तत्र किंप्रभावा वद स्वयम्
हिरण्याक्षस्य दायादस्त्रैलोक्यस्य भयावहः
स ज्ञात्वा जनकं ध्वस्तं विष्णुना प्रभविष्णुना
यावद्वर्षसहस्रांतं शीर्णपर्णा शनः स्थितः
वरुपूजोपहारैश्च नैवेद्यैर्विविधैस्ततः
ज्ञात्वा रुद्रमसंतुष्टं ततो रौद्रं तपोऽकरोत्
ततस्तुष्टो महादेवो वृषारूढ उमापतिः
तत्र प्रोवाच संहृष्टस्तारनादेन नादयन् ६.७०.
भोभोस्तारक तुष्टोऽस्मि साहसं मेदृशं कुरु
अजेयः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादादहं विभो
त्वया यत्प्रार्थितं दैत्य त्वमेको बलवानिह
एवमुक्त्वा महादेवः स्वमेव भवनं गतः
ततो दानवसैन्येन महता परिवारितः
अथाभवन्महायुद्धं देवानां दानवैः सह
तत्राभवत्क्षयो नित्यं देवानां रणमूर्धनि
ततश्चक्रुरुपायांस्ते विजयाय दिवौकसः
अन्यान्यपि शरीरस्य रक्षणार्थं प्रयत्नतः
ससृजुस्ते सुराधीशा दानवेभ्यो दिवानिशम् ॥ ६.७०.
मुद्गरा भिंडिपालाश्च शतघ्न्योऽथ वरेषवः विशेषाहवसंबन्धव्यूहानां प्रक्रियाश्च याः
तथान्यानि विचित्राणि कूटयुद्धान्यनेकशः
न च ते विजयं प्रापुस्तथापि द्विजसत्तमाः
अथ प्राह सहस्राक्षो भयत्रस्तो बृहस्पतिम्
यथायथा रणार्थाय सदुपायान्करोम्यहम्
तदुपायं सुराचार्य स्वबुद्ध्या त्वं प्रचिन्तय ॥ येन मे स्याज्जयो युद्धे तव कीर्तिरनिन्दिता
प्रहृष्टवदनो ज्ञात्वा जयोपायं महाहवे
मया शक्र परिज्ञातः स उपायो महाहवे
यदाभीष्टं वरं तेन प्रार्थितस्त्रिपुरांतकः
अजेयः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादादहं विभो ६.७०.३० न तं स्वयं महादेवः स्वशिष्यं सूदयिष्यति
यो वै पिता स पुत्रः स्याच्छ्रुतिवाक्यमिदं स्मृतम्
येन सेनाधिपत्ये तं विनियोज्य महाहवम्