गुरुद्रोहरतानां च यत्पापं जायते नृणाम्
यत्पापं ब्राह्मणं हत्वा गां च हत्वा प्रजायते
मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं गुरुवंचके
यो गां स्पृशति पादेन ब्राह्मणं पावकं तथा
कूपारामतडागानां यो भंगं कुरुत नरः
कृतघ्नस्य च यत्पापं सूचकस्य च यद्भवेत्
मद्यमांसरतानां च यत्पापं जायते नृणाम्
राजपैशुन्यकर्तॄणां यत्पापं जायते नृणाम् 7.3.29.
वेदविक्रयकर्तॄणां यत्पापं संप्रजायते
दीयमानं द्विजातीनां निवारयति योऽल्पधीः
विश्वस्तघातकानां च यत्पापं समुदाहृतम्
द्विजद्वेषरतानां हि यत्पापं जायते नृणाम्
परवादरतानां च पापं यच्च दुरात्मनाम्
रात्रौ ये पापकर्माणो भक्षंति दधिसक्तुकान्
वृंताकं मूलकं श्वेतं रक्तं येऽश्नंति गृंजनम्
प्रत्ययं च तदा गत्वा व्याघ्रो वाक्यमथाब्रवीत्
न चैतदवगंतव्यं यदयं वञ्चितो मया
कपिले गच्छ पश्य त्वं तनयं सुतवत्सले 7.3.29.
मातरं भ्रातरं दृष्ट्वा सखीः स्वजनवबांधवान्
अश्रुपूर्णमुखी दीना प्रस्थिता गोकुलं प्रति
वेपमाना भयोद्विग्ना शोकसागरमध्यगा । ततः स्वगोकुलं प्राप्ता रभमाणा मुहुर्मुहुः
तस्याः शब्दं ततः श्रुत्वा ज्ञात्वा वत्सः स्वमातरम्
अकालागमनं तस्या रौद्रं भंभारवं तथा
किमर्थमन्यवेलायां समायाता वदस्व मे
आगताऽहं तव स्नेहात्कुरु तृप्तिं यथेप्सिताम्
अपश्चिममिदं पुत्र दुर्लभं मातृदर्शनम्
व्याघ्रस्य कामरूपस्य दातव्यं जीवितं मया
मयाऽद्य तत्र गंतव्यं मृगराजसमीपतः 7.3.29.
श्लाघ्यं हि मरणं मेऽद्य त्वया सह न संशयः
एकाकिनाऽपि मर्त्तव्यं यस्मान्मया त्वया विना