तं दृष्ट्वा स प्रणम्योच्चै स्ततः प्रोवाच सादरम्
परिक्षीणोऽस्मि विप्रेंद्र क्षयव्याधिप्रभावतः
मया चिकित्सकाः पृष्टास्तैरुक्तं भेषजं कृतम्
यदि नैवोपदेशं मे कञ्चित्त्वं संप्रदास्यसि ६.६३.
शक्यते किं पुनस्तस्य दक्षस्यामिततेजसः
तस्मादत्रोपदेशं ते प्रयच्छामि सुसंमतम्
नादेयं किंचिदस्तीह देवदेवस्य शूलिनः
अष्टषष्टिषु तीर्थेषु सत्यं वासः सदा क्षितौ
आराधय ततो नित्यं श्रद्धापूतेन चेतसा
तस्मिन्प्रभासके क्षेत्रे दिव्यलिंगानि शूलिनः
ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य संदर्शनं गतः
चन्द्र उवाच परं क्षीणोऽस्मि देवेश यक्ष्मणाहं पदांतिकम्
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः
एष चंद्रस्त्वया शप्तो जामाता न कृतं शुभम् ६.६३.
नाकरोन्मे पुरः प्रोच्य करिष्यामीत्य सत्यवाक्
तेन शप्तस्तु कोपेन सुतार्थे वृषभध्वज
समाः संवीक्षते नित्यं मम वाक्यादसंशयम्
तस्मात्पक्षं क्षयं यातु पक्षं वृद्धिं प्रगच्छतु
ततो दक्षस्तथेत्युक्त्वा जगाम निजमन्दिरम्
भूयोऽपि प्रार्थयाभीष्टं मत्तस्त्वं शशलांछन
चन्द्र उवाच यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम संनिधानं त्वया कार्यं लोकानां हित काम्यया
सोमवारेण सांनिध्यं करिष्ये वचनात्तव
एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः
सुता दक्षस्य विप्रेंद्रा शंकरस्य वचः स्मरन् ६.६३.
एवं सोमेश्वरास्तत्र बभूवुर्द्विजसत्तमाः
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सोमनाथोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्टितमोऽध्यायः
चमत्कारनरेंद्रेण स्थापिता श्रद्धया पुरा
यया स महिषः पूर्वं निहतो दानवो रणे
यदा तन्निर्मितं तत्र पुरं तेन महात्मना
पुरस्य तस्य रक्षार्थं तथा तत्पुरवासिनाम्