नमस्कृत्वाऽथ तामूचे कृतांजलिपुटा स्थिता
तथान्यासामपींद्राणि देवतानामसंशयम्
अप्यहं नरकं रौद्रं प्रगच्छामींद्रवल्लभे
अनादिमध्यपर्य्यन्ता ज्ञानैश्वर्यसम न्विता
यामाराधयते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रश्च वासवः
यया व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्
ममाज्ञां पालयन्ति स्म देवदानवपन्नगाः
किंनरा गुह्का यक्षाः किं पुनर्मर्त्यधर्मिणः
तन्नूनं वज्रघातेन चूर्णयिष्यामि ते शिरः
धैर्यमालंब्य तां प्राह भूय एव सुरेश्वरीम् ६.६२.
यस्याः प्राप्तं त्वयैश्वर्यं परा तां तोषयाम्यहम्
तथापि वधयोग्यां मां मन्यसे विक्षिपायुधम्
तच्छुत्वा कुरु यच्छ्रेयो विचिन्त्य मनसा ततः मां निषूदयितुं शक्ताः पार्वत्यां शरणं गताम्
तस्माद्द्रुतं दिवं गच्छ मा त्वं कोपं वृथा कुरु
चिन्तयामास तदिदं मरणे कृतनिश्चया
न प्रसीदति मे देवी यस्मात्पर्वतनंदिनी
तन्नूनं ज्वलनं दीप्तं सेवयिष्यामि सत्वरम्
दुग्धकुंदेन्दुसंकाशं संजातं सहसा वृषम्
चतुर्भुजां प्रसन्नास्यां दिव्यरूपसमन्विताम्
ततः सम्यक्समालोक्य ज्ञात्वा तां पर्वतात्मजाम् ६.६२.
नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते सर्ववासिनि
शक्रादयोऽपि देवास्ते परमार्थेन नो विदुः
यस्याः सर्वं महीव्योमजलाग्निपवनात्मकम्
न तस्या जन्मनि ब्रह्मा न नाशाय महेश्वरः
तथाष्टगुणमैश्वर्यं यस्याः स्वाभाविकं परम्
यस्या रूपाण्यनेकानि सम्यग्ध्यानपरायणाः
हृदि संकल्प्य यद्रूपं ध्यानेनार्चंति योगिनः
तां देवीं मानुषी भूत्वा कथं स्तौमि महेश्वरीम्
असंदिग्धं प्रदास्यामि यत्ते हृदि सदा स्थितम्
तत्किं तेन करिष्यामि सांप्रतं जरयावृता ॥ ६.६२.