येनैव यद्यथा पूर्वं कृतं कर्म शुभाशुभम्
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम्
अन्यदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषो भुवि ६.६१.
अन्यथा शास्त्रगर्भिण्या धिया धीरो महीयते
स्वकृतान्युपतिष्ठंति सुखदुःखानि देहिनाम्
सुशीघ्रमभिधावन्तं निजं कर्मानुधावति
यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम्
येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा
प्रमाणं कर्मभूतानां सुखदुःखोपपादने
तैलक्षये यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति
न मन्त्रा न तपो दानं न तीर्थं न च संयमः
अन्नपानानि जीर्यंति यत्र भक्ष्यं च भक्षितम् ६.६१.
तस्मात्कर्मकृतं सर्वं देहिनामत्र जायते
अरक्षितं तिष्ठति दैवरक्षितं सुरक्षितं दैवहतं विनश्यति
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विषकन्यकोत्पत्तिवर्णनंनामैकषष्टितमोऽध्यायः
नात्यजत्तां तथोक्तोऽपि दैवज्ञैर्विषकन्यकाम्
शर्मणष्ठीवनं यस्मात्तया स्वपितुराहितम्
एतस्मिन्नंतरे तस्य शत्रवः पृथिवीपतेः ॥ सर्वतः पीडयामास राष्ट्रं क्रोधसमन्विताः
अथा सौ पार्थिवः क्रुद्धः स्वसैन्यपरिवारितः
ततः संप्राप्य ताञ्छत्रूंश्चकार स महाहवम्
ततश्च दशमे प्राप्ते शत्रुभिः स महीपतिः
ततस्तस्य नरेन्द्रस्य हतशेषाश्च ये नराः
तेपि शत्रुगणाः सर्वे संप्रहृष्टा जिगीषवः
एतस्मिन्नंतरे पौराः सर्वे शोकपरायणाः
अस्या दोषेण पापाया मृतश्च स महीपतिः ६.६२.
तस्मादद्यापि पापैषा वध्यतामाशु कन्यका
वैराग्यं परमं गत्वा निंदां चक्रे तथात्मनः
अथ दृष्टं तया क्षेत्रं हाटकेश्वरजं महत्
अथ तस्याः स्मृतिर्जाता पूर्वजन्मसमुद्भवा
तत्प्रभावादहं जाता सुपुण्ये नृपमंदिरे