ततस्ते मंत्रिणो वृद्धाः स च राजा मुनीश्वरः
भ्रूणगर्तां समासाद्य तामेव द्विजसत्तमाः
गताश्च परमां सिद्धिं कालेनाल्पेन दुर्लभाम्
ततःप्रभृति सा गर्ता प्रख्याता धरणीतले ६.५३.
तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत्
नलेन स्थापिता पूर्वं स्वयमेव महात्मना
अभ्यर्चयति तां भक्त्या यो महानवमी दिने
वीरसेनसुतः पूर्वं नलोनाम महीपतिः
भार्या तस्याभवत्साध्वी प्राणेभ्योपि गरीयसी
अथासौ कलिनाविष्टो द्यूतं चक्रे महीपतिः
ततः स व्यसनासक्तो वार्यमाणोऽपि सज्जनैः
अथ तां स समादाय प्रविष्टो गहनं वनम्
ततः स चिंतयामास यद्येषा भीममंदिरे
न मया तत्र गंतव्यं कथंचिदपि मानिना
येन त्यक्ता मया साध्वी कुण्डिनं याति तत्पुरम् प्रजगाम वनं घोरं वन्यश्वापदसंकुलम्॥ ६.५४.
प्रत्यूषे चापि सोत्थाय यावत्पश्यति भाभिनी
ततो विलप्य दुःखार्ता करुणं तत्र कानने
नलोऽपि च वने तस्मिन्भ्रममाणो महीपतिः
ततस्तद्वनमुत्सृज्य जगामान्यन्महावनम्
एवं स पृथिवीपालो भ्रममाणोवनाद्वनम्
एतस्मिन्नंतरे प्राप्तं तन्महानवमीदिनम्
ततः स मृन्मयीं कृत्वा चर्ममुण्डधरां नृपः
ततस्तस्याः स्तुतिं कृत्वा पुरः स्थित्वा कृतांजलिः
जय सर्वगते देवि चर्ममुण्डधरे वरे
कालरात्रि जयाचिन्त्ये नवम्यष्टमिवल्लभे ॥ ६.५४.
भीमरूपे सुरूपे च महाविद्ये महाबले
नित्यरूपे जगद्धात्रि सुरामांसवसाप्रिये
शवयानरते रम्ये भुजंगाभरणान्विते
फेत्कारा रवशोभिष्ठे गीतवाद्यविराजिते