ततश्च स्वपुरं प्राप्तः संप्रहृष्टतनूरुहः
ततस्तं तेजसा हीनं दुर्गंधेन समावृतम्
दृष्ट्वा ते मंत्रिणस्तस्य पुत्र पौत्रास्तथा परे
ऊचुश्च पार्थिवश्रेष्ठ न त्वमर्हसि संगमम् ६.५३.
तस्माद्वसिष्ठमाहूय प्रायश्चित्तं समाचर
ततः स पार्थिवस्तूर्णं वसिष्ठं मुनिपुंगवम्
तव प्रसादतो विप्र स हतो राक्षसो मया
मम गात्रात्सुदुर्गंधः समुद्गच्छति सर्वतः
तत्किमेतद्द्विजश्रेष्ठ तेजो हानिरतीव मे
ब्राह्मणा बहवो ध्वस्तास्तथा विध्वंसिता मखाः
येन निर्मुक्तपापोऽहं राज्यं प्राप्नोमि चात्मनः
निर्ममो निरहंकारस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि
ततः स पार्थिवश्रेष्ठः संयतात्मा जितेंद्रियः
न नश्यति स दुर्गंधो न च तेजः प्रवर्धते ६.५३.
ततः संभ्रममाणश्च कदाचि द्द्विजसत्तमाः
सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो निशीथे तमसावृते
कृच्छ्रात्ततो विनिष्क्रांतस्तीर्थात्तस्मान्महीपतिः
दुर्गंधेन परित्यक्तं सोद्यमं लघुतां गतम्
एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी
विमुक्तोऽसि महाराज सांप्रतं पूर्वपातकैः
अत्र संनिहितो नित्यं भ्रूणरूपेण शंकरः
यदा प्रपतितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः
लज्जितेन स्ववासार्थं महद्दुःखयुतेन च
सर्वपापहरा तेन गर्तेयं पृथि वीपते ६.५३.
सोऽपि पार्थिवशार्दूलः प्रहृष्टः स्वपुरं ययौ
ततस्तं पापनिर्मुक्तं तेजसा भास्करोपमम्
सोऽपि ब्राह्मणशार्दूलो वसिष्ठस्तं महीपतिम्
दिष्ट्या मुक्तोसि राजेंद्र पापाद्ब्रह्मवधोद्भवात्
तस्मात्कीर्तय भूपाल कस्मिंस्तीर्थे समागतः
ततः स कथयामास भ्रूणगर्तासमुद्भवम्