ज्ञात्वा दत्तं वृथा शापं तस्य भूमिपतेस्तदा
उवाच व्यर्थः शापोऽयं तव दत्तो मया नृप
तस्मात्त्वं राक्षसो भूत्वा कञ्चित्कालं नृपो त्तम ६.५३.
यदा त्वं क्रूरबुद्धिं तं राक्षसं निहनिष्यसि
ऊर्ध्वकेशो महाकायः कृष्णदन्तो भया नकः
ततो जघान विप्रेन्द्रान्राक्षसं भावमाश्रितः
कस्यचित्त्वथ कालस्य क्रूर बुद्धिः स राक्षसः
भ्रातुर्वधकृतं वैरं स्मरमाणस्ततः परम्
ततस्तं वेष्टयित्वापि समंताद्राक्षसो नृपम्
त्वया यो निहतोऽस्माकं ज्येष्ठो भ्राता सुदुर्मते
शारदस्येव मेघस्य गर्जितं तव निष्फलम्
एवमुक्त्वा समादाय ततो वृक्षं स पार्थिवः
सोऽपि वृक्षं समुत्पाट्य क्रोधसंरक्तलोचनः ६.५३.
एवं द्वावपि तौ शूरौ वृक्षयुद्धं महाबलौ
कृतवन्तौ वने तत्र बहुवृक्षक्षयावहम्
अथ तं श्रांतमालोक्य कूरबुद्धिं महीपतिः
ततश्चास्फोटयामास भूमौ कोपसमन्वितः
तस्मिंस्तु निहते शूरे राक्षसे स महीपतिः
ततस्ते राक्षसाः शेषाः समंतात्तं महीपतिम्
ततस्तानपि भूपालो जघान प्रहसन्निव
ततश्च स्वपुरं प्राप्तः संप्रहृष्टतनूरुहः
ततस्तं तेजसा हीनं दुर्गंधेन समावृतम्
दृष्ट्वा ते मंत्रिणस्तस्य पुत्र पौत्रास्तथा परे
ऊचुश्च पार्थिवश्रेष्ठ न त्वमर्हसि संगमम् ६.५३.
तस्माद्वसिष्ठमाहूय प्रायश्चित्तं समाचर
ततः स पार्थिवस्तूर्णं वसिष्ठं मुनिपुंगवम्
तव प्रसादतो विप्र स हतो राक्षसो मया
मम गात्रात्सुदुर्गंधः समुद्गच्छति सर्वतः
तत्किमेतद्द्विजश्रेष्ठ तेजो हानिरतीव मे
ब्राह्मणा बहवो ध्वस्तास्तथा विध्वंसिता मखाः