तेनेष्टं विपुलैर्यज्ञैः सुवर्णवरदक्षिणैः
कस्यचित्त्वथ कालस्य सत्रे द्वादशवार्षिके
क्रूराक्षः क्रूरबुद्धिश्च राक्षसौ बलवत्तरौ ६.५३.
राक्षसैर्बहुभिः सार्धं तथान्यैर्भूतसंज्ञितैः
अथ ते राक्षसाः सर्वे किंचिच्छिद्रमवेक्ष्य च
निघ्नन्तो ब्राह्मणश्रेष्ठान्भक्षयन्तो हवींषि च
एतस्मिन्नंतरे तत्र हाहाकारो महानभूत्
ततो मैत्रसहिः क्रुद्धस्त्यक्त्वा दीक्षाव्रतं नृपः
कृतरक्षो वसिष्ठेन स्वयमेव पुरोधसा
क्रूरबुद्धिरथो वीक्ष्य हतं श्रेष्ठं सहोदरम्
हतशेषान्समादाय राक्षसान्बलसंयुतः
ततस्तद्वैरमाश्रित्य भ्रातुर्ज्येष्ठस्य राक्षसः
एवं सवीक्षमाणस्य तस्य च्छिद्रं महात्मनः ६.५३.
न सूक्ष्ममपि संप्राप्तं छिद्रं तेन दुरात्मना
अथासौ ब्राह्मणान्सर्वान्विसृज्याहितदक्षिणान्
स्वहस्तेन गुरोद्याहं त्वां भोजयितुमुत्सहे
क्षालितांघ्रिः स्वयं तेन निविष्टो भोजनाय वै
कूरबुद्धिरथो वीक्ष्य तदर्थं चामिषं शुभम्
उखां कृत्वा ततस्तादृक्तत्प्रमाणामतर्किताम्
अथासौ मुनिशार्दूलो भुंजानो बुबुधे हि तत्
महामांसाशनं यस्मात्कारितोऽहं त्वयाधम
ततः संशोधयामास तस्य मांसस्य चागमम्
तेऽब्रुवन्नैतदस्माभिः श्रपितं मांसमीदृशम् ६.५३.
राक्षसं वा पिशाचं वा दानवं वा विना विभो
एतस्मिन्नंतरे तस्य नारदो मुनिसत्तमः
. तच्छ्रुत्वा कोपमापन्नः स राजा शप्तुमुद्यतः शापोद्यतं च तं दृष्ट्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्
निघ्नन्तो वा शपन्तो वा द्विषन्तो वा द्विजातयः गुरुरेष पुनर्मान्यस्तव पार्थिवसत्तम
तस्मान्नार्हसि शप्तुं त्वं प्रतिशापेन सन्मुनिम् पादयोः कृत्स्नमुपरि प्रमुमोच ततः परम्
अथ तौ चरणौ तस्य तप्त शापोदकप्लुतौ
कल्माषपाद इत्युक्तस्ततःप्रभृति स क्षितौ