तस्याधस्ताच्छिला विप्रा विद्यते वैष्णवी शुभा
सदा महानदीतोयक्षालिता मुक्तिदा नृणाम् ६.५२.
त्रिवेणी वहते तस्याः पुरतो भुक्तिमुक्तिदा
नूनं मुक्तिर्भवेत्तेषां चिता भस्मनि गोष्पदम्
तस्यैवोत्तरदिग्भागे रुद्रकोटिर्द्विजोत्तमाः
महायोगिस्वरूपेण दाक्षिणात्या द्विजोत्तमाः
ततः कौतूहलाविष्टाः श्रद्धया परया युताः
अहंपूर्वमहंपूर्वं वीक्षयिष्यामि तं हरम्
एतेषां मध्यतो यस्तं महायोगिनमीश्वरम्
ततस्तेषामभिप्रायं ज्ञात्वा देवो महेश्वरः
हेलया दर्शनं प्राप्तः सर्वेषां द्विजसत्तमाः
तदर्थं पठितः श्लोको नारदेन पुरा द्विजाः ६.५२.
आषाढीं कार्तिकीं माघीं तथा चैत्रसमुद्भवाम्
आजन्मशतसाहस्रं कृत्वा पापं नरः क्षितौ
रुद्रावर्त्ते नरो गत्वा दृष्ट्वा योगेश्वरं हरम्
यस्तत्र कुरुते श्राद्धं महायोगिपुरे द्विजाः
उपवासपरो भूत्वा यः कुर्याद्रात्रिजागरम्
तत्र यः कपिलां दद्याद्ब्राह्मणायाहिताग्नये
षडक्षरं जपेद्यस्तु महायोगिपुरः स्थितः
यस्तस्य पुरतो भक्त्या जपेद्वा शतरुद्रियम्
गीतं वा यदि वा नृत्यं तत्पुरः कुरुते नरः
एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठाः स मुनिर्ब्रह्मसंभवः ६.५२.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये रुद्रकोटिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
प्रभूताश्चर्यसंयुक्तं बहुसिद्धनिषेवितम्
यस्य मध्यगतो नित्यं स्वयमेव महेश्वरः
वैशाख्यां यो नरस्तत्र कृत्वा श्राद्धं समाहितः पूजयेद्दक्षिणां मूर्तिं समाश्रित्य द्विजोत्तमाः
दश पूर्वान्दशातीतानात्मानं च द्विजोत्तमाः
यो यं काममभिध्याय तत्र पीठं प्रपूजयेत्
स तत्कृत्स्नमवाप्नोति यदपि स्यात्सुदुर्लभम्
श्रद्धायुक्तो नरो यो वा उपवासपरः शुचिः स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्