अथ तृप्तेन मांसस्य ज्ञातस्तेन रसो द्विजाः
यस्मान्मांसं त्वया दत्त्वा व्रतभंगः कृतो मम
ततः स भूपतिर्भीतः प्रणम्य च मुनीश्वरम्
तव क्षुत्क्षामकण्ठस्य मया भक्तिः कृता मुने
तस्मात्कुरु प्रसादं मे भक्तस्य विनतस्य च
विशेषेण व्रतस्यांते चातुर्मास्योद्भवस्य च
उपवासपरो भूत्वा मांसमश्नाति यो द्विजः ६.४९.
तस्माद्व्रतं प्रणष्टं मे चातुर्मास्यसमुद्भवम्
भक्तियुक्तस्य दीनस्य निर्दोषस्य विशेषतः
दर्शयिष्यति ते मुक्तिस्तदा तूर्णं भविष्यति
एवमुक्त्वा स विप्रेन्द्रो जगाम निजमाश्रमम्
नष्टस्मृतिस्ततस्तूर्णं दृष्ट्वा जंतून्पुरःस्थितान्
अथ ते मंत्रिणस्तस्य शापस्यातं महीपतेः
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कलशेश्वराख्याने कलशनृपतेर्दुर्वाससः शापेन व्याघ्रत्वप्राप्तिवर्णनंनामैकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
एवं तस्य नरेन्द्रस्य व्याघ्ररूपस्य कानने
कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्मिन्देशे द्विजोत्तमाः
तत्रास्ति नन्दिनीनाम धेनुः पीनपयोधरा
अथ सा निजयूथस्य सदाग्रे तृणवांछया
अपश्यत्तेजसा युक्तं स्वयमेव व्यवस्थितम्
ततस्तस्योपरि स्थित्वा सुस्राव सुमहत्पयः
एवं तां स्नपनं तस्य सदा लिंगस्य कुर्वतीम्
अन्यस्मिन्दिवसे तत्र स्थाने व्याघ्रः समागतः
अथ सा तत्र आयाता पतिता दृष्टिगोचरे
ततः सा गोकुले बद्धं स्मृत्वा स्वं लघुवत्सकम् ६.५०.
अद्यैकाहं च संप्राप्ता कानने जनवर्जिते
येन सत्येन भक्त्याद्य स्नपनायाहमागता
एवं सा करुणं यावन्नन्दिनी विलपत्यलम्
तस्मादिष्टतमं देवं स्मर स्वर्गकृते शुभे
शिवार्चनकृते मृत्युर्मम जातः शुभावहः
वत्सो मे गोकुले बद्धः स्मरमाणो ममागमम्