सोऽपि राजा वरं लब्ध्वा शापं च तदनंतरम्
एकासनं समारूढौ कृत्वा गौरी महेश्वरौ
विशेषेण ददौ दानं ब्राह्मणेभ्यो महीपतिः
ततः संवत्सरस्यांते भगवान्वृषभध्वजः
ततः स नृपतिस्ताभ्यां युगपद्विधिपूर्वकम्
पुरा देवि मयानंदपूरे व्याकुल चेतसा
देहार्धधारिणी देवि सदा त्वं शूलधारिणः
यस्तं नमति देवेशं तेन त्वं सर्वदा नता ॥ नतायां त्वयि देवेशो नतः स्यादिति मे मतिः
तथापि च पृथक्त्वेन मया त्वं तु नता सह ६.४८.
तस्मात्कुरु प्रसादं मे यः पुरोक्तः पुरारिणा
यया वंशधरः पुत्रो दीर्घायुर्दृढविक्रमः
तस्माद्बालोऽपि ते पुत्रः पंचत्वं समुपैष्यति
दर्शयित्वा तु ते दुःखमल्पमृत्युसमुद्भवम्
भविष्यति च दीर्घायुस्ततो वंशधरो जयी
तस्माद्राजन्गृहं गत्वा कुरु राज्यमभीप्सितम्
अन्योऽपि मानवो यो मां रूपेणा नेनसंस्थिताम्
तस्याहं संप्रदास्यामि पुत्रान्हृदयवांछितान्
श्रीमहादेव उवाच भूय एव नृपश्रेष्ठ मत्तः प्रार्थय वांछितम्
पुत्रं त्यक्त्वा त्वया सोऽपि दत्तो वंशधरो जयी ॥ ६.४८.
तथापि न तवादेशो व्यर्थः कार्यः कथंचन
राजसूयकृतेऽस्माकं सदा बुद्धिः प्रवर्तते
सर्वैस्तैर्जायते यज्ञः पार्थिवैः करदीकृतैः
ततो युद्धार्थिनं मां ते वारयंति हितैषिणः
तस्मात्तव प्रसादेन राजसूयो भवेन्मखः
सोऽपि लब्धवरो भूपः स्वमेव भवनं गतः
एवं तेन नरेन्द्रेण पूर्वं तत्र विनिर्मितौ
यस्ताभ्यां कुरुते पूजां संप्राप्ते पंचमी दिने सुतं प्राप्नोति सोऽभीष्टं स्ववंशोद्धरणक्षमम्
सूत उवाच तत्रैवास्ति महापुण्यो ह्रदतीरे व्यवस्थितः
दृष्ट्वा प्रमुच्यते पापान्मनुष्यः कलशेश्वरम्
पुरासीत्कलशोनाम यदुवंशसमुद्भवः