कस्मिंश्चिदथ संप्राप्ते कथांते ते मुनीश्वराः
वैशाखीदिवसे राजंस्त्वं सदाभ्येत्य दूरतः
प्रकरोषि प्रयत्नेन त्यक्त्वान्याः सकलाः क्रियाः
न ते यदि रहस्यं स्यात्तदाऽशेषं प्रकीर्तय ६.४७.
युष्माभिः कीर्तयिष्यामि तथाप्यखिलमेव हि ॥ २१० अहमासं वणिग्जात्या पुरा वै वैदिशे पुरे
कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवान्पाकशासनः
ततो वृष्टिनिरोधेन सर्वे लोकाः क्षुधार्द्दिताः
ततोऽहं स्वां समादाय पत्नीं क्षुत्क्षामगात्रिकाम्
सौराष्ट्रं मनसि ध्यात्वा प्रस्थितस्तदनन्तरम्
क्रमेण गच्छमानोऽथ भिक्षान्नकृतभोजनः
तत्र रम्यं मया दृष्टं पद्मिनीखण्डमंडितम्
ततोऽहं तत्समासाद्य स्नातः शीतेन वारिणा
अथाहं भार्यया प्रोक्तो गृहाणेश जलाशयात् ६.४७.
ततो मया गृहीतानि पद्मानि द्विजसत्तमाः
चमत्कारपुरं प्राप्य ततोऽहं द्विजसत्तमाः
न कश्चित्प्रतिगृह्णाति तानि पद्मानि मानवः
अथ क्षुत्क्षामकण्ठस्य श्रांतस्य मम भास्करः
ततो वैराग्यमापन्नः सुप्तोऽहं भग्नमंदिरे ॥ तानि पद्मानि भूपृष्ठे निधाय सह भार्यया
अथार्धरात्रे संप्राप्ते श्रुतो गीतध्वनिर्मया
तस्माद्गच्छामि चेत्कश्चित्पद्मान्येतानि मे नरः
एवं विनिश्चयं कृत्वा पद्मान्यादाय सत्वरम्
ततश्चायतने तस्मिन्प्राप्तोऽहं मुनिपुंगवाः अग्रस्थितैर्द्विजश्रेष्ठैर्जपगीतपरायणैः ॥ ६.४७.
एके नृत्यं प्रकुर्वंति गीतमन्ये जपं परे
ततः कश्चिन्मया पृष्टः क्रियते जागरोऽत्र किम्
तेनोक्तमेष देवस्य महाकालस्य जागरः
अद्य पुण्यतिथिर्नाम वैशाखी पुण्यदा परा महाकालस्य देवस्य सौख्यं प्राप्नोत्यसंशयम्
संति पद्मानि मे यच्छ मूल्यमादाय भद्रक
ततोऽवधारितं चित्ते मया ब्राह्मणसत्तमाः
न मया सुकृतं किंचिदन्यदेहांतरे कृतम्
परं क्षुत्क्षामकंठेयं भार्या मे प्रियवादिनी