ततस्तु सुचिरं ध्यात्वा दीनान्प्रोवाच मंत्रिणः
अस्ति सारस्वतं तीर्थं सर्वकामप्रदं नृणाम्
अथ तद्वचनात्सद्यः स गत्वा तत्र सत्वरम्
तत्प्रभावं सरस्वत्याः स विज्ञाय महीपतिः
ततस्तूर्णं समादाय मृत्तिकां स नदीतटात्
दधतीं दक्षिणे हस्ते कमलं सुमनोहरम्
कमण्डलुं तथान्यस्मिन्दिव्यवारिप्रपूरितम्
ततो मेध्ये शिलापृष्ठे तां निवेश्य प्रयत्नतः ६.४६.
चकार च स्तुतिं पश्चाच्छ्रद्धापूतेन चेतसा
सदसद्देवि यत्किञ्चिद्बन्धमोक्षात्मकं पदम्
सर्वस्य सिद्धिरूपेण त्वं जनस्य हृदि स्थिता
भक्तिग्राह्यासि देवेशि त्वमेका भुवनत्रये
त्वं कीर्तिस्त्वं धृतिर्मेधा त्वं भक्तिस्त्वं प्रभा स्मृता
तुष्टिः पुष्टिर्वपुः प्रीतिः स्वधा स्वाहा विभावरी
लज्जा शांतिः स्मृतिर्दक्षा क्षमा गौरी च रोहिणी
ब्रह्माणी विनता लक्ष्मीः कद्रूर्दाक्षायणी शिवा
बलानाडी तुष्टिकाष्ठा रसना च सरस्वती
इंगितं नेंगितं तच्च तद्रूपं ते सुरेश्वरि ६.४६.
यक्षगुह्यकभूताश्च दैत्या ये च विनायकाः
तथान्येऽपि बहुत्वाद्ये न मया परिकीर्तिताः हरंतु देवताः पापमन्ये त्वं कीर्तिताऽपि च
एवं स्तुता सा देवेशी भूभुजा तेन भारती
परितुष्टास्मि तेनाशु वरं वृणु यथेप्सितम्
अत्रार्चायां त्रिलोकेस्मि न्यावत्कीर्तिर्मम स्थिरा
यस्त्वामाराधयेत्सम्यगत्रस्थां मन्निमित्ततः
यो मामत्र स्थितां नित्यं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे
तस्याहं वांछितान्कामान्संप्रदास्यामि पार्थिव सूत उवाच एवं तत्र स्थिता देवी स्वयमेव सरस्वती
ततःप्रभृति लोकानां हिताय परमेश्वरी
यस्तां पूजयते मर्त्यः श्वेतपुष्पानुलेपनैः ६.४६.
सरस्वत्याः प्रसादेन जायमानः पुनःपुनः
यो धर्मश्रवणं तस्याः पुरतः कुरुते नरः