अनेन नृत्यमानेन जगत्स्थावरजंगमम्
नान्यः शक्तः सुरश्रेष्ठ मुनिमेनं कथंचन
अथ तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः
अब्रवीच्च मुने कस्मात्त्वयैतन्नृत्यतेऽधुना
एवमुक्तः स विप्रेंद्रः शंकरेण द्विजोत्तमाः ६.४०.
किं नपश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकरसो महान्
एतस्मात्कारणाद्विप्र नृत्यमेतत्करोम्यहम्
एवं तु वदतस्तस्य भगवान्वृषभध्वजः
निश्चक्राम ततो भस्म हिमस्फटिकसंनिभम्
ततः प्रोवाच तं विप्रं स देवो द्विजसत्तमाः
तथाप्यहं मुनिश्रेष्ठ न नृत्यं कर्तुमुत्सहे
विरामं कुरु तस्मात्त्वं नृत्यादस्माद्विगर्हितात्
अब्रवीत्त्वामहं मन्ये नान्यं देवान्महेश्वरात्
स्थानेऽत्र भवता सार्धमहं स्थास्यामि सर्वदा ॥ ६.४०.
आनन्दितेन भवता प्रार्थितोऽहं यतो मुने एतत्पुरं च मे नाम्ना आनन्दाख्यं भविष्यति
एवमुक्त्वा महादेवो गतश्चादर्शनं ततः
अथ ते पन्नगाः प्रोचुः प्रणिपत्य मुनीश्वरम्
तस्मात्कुरु प्रसादं नो यथा स्याद्दारुणं विषम्
तस्मादेवंविधाः सर्वे जलसर्पा भविष्यथ
सूत उवाच ततःप्रभृति संजाता जलसर्पा महीतले
अथ तस्मिन्ह्रदे मर्त्याः स्नात्वा सारस्वते शुभे
अथ भीतः सहस्राक्षो गत्वा देवं पितामहम्
त्वत्प्रसादात्समुद्वीक्ष्य गच्छंति मनुजा दिवम् सारस्वतं नरास्तत्र स्नात्वा यांति त्रिविष्टपम्
अपि पापसमाचाराः सर्वधर्मबहिष्कृताः ६.४०.
शुभाशुभपरिज्ञानं सर्वेषामेव देहिनाम्
तस्मात्त्यज त्वं मां देव यद्वा तत्तीर्थमुत्तमम्
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यमस्य प्रपितामहः
ततः शक्रो ह्रदं गत्वा पूरयामास पांसुभिः
अद्यापि मनुजः सम्यक्त स्मिन्स्थाने व्यवस्थितः
सोऽपि मंकणकस्तत्र सार्द्धं देवेन शंभुना