सर्वेषामेव देवानां संति तीर्थानि भूतले
यत्र त्रिकालमासाद्य कर्म संध्यासमुद्भवम्
तथान्यदपि यत्किञ्चित्कर्म धर्म्यं हितावहम्
न स्वर्गेऽस्ति हि कृत्यानामधिकारोऽत्र कश्चन
तस्माद्यत्र धरापृष्ठे शिलेयं निपतिष्यति
एवमुक्त्वा सुविस्तीर्णां शिलां तामा सनोद्भवाम्
अथ सा पतिता भूमौ सर्वरत्नमयी शिला ६.४०.
तत आगत्य लोकेशः स्वयमेव धरातलम्
ततः पुण्यतमे देशे दृष्ट्वा तां समुपस्थिताम्
सलिलेन विना यस्मान्न क्रिया संप्रवर्तते
ततः संचिंतयामास स्वसुतां च सरस्वतीम्
अथ भूमितलं भित्त्वा प्रादुर्भूता महानदी
संध्यात्रयेऽपि त्वत्तोयैर्येन कृत्यं करोम्यहम्
तथा ये मानवाः स्नानं करिष्यंति जले तव
जनस्पर्शभयाद्भीता नागच्छामि महीतले ॥ ६.४०.
तवादेशोऽन्यथा नैव मया कार्यः कथंचन
अगम्यं सर्वमर्त्यानां तत्र त्वं स्थातुमर्हसि
एवमुक्त्वा स देवेशश्चखान च महाह्रदम्
ततो दृष्टिविषान्सर्पानादिदेश पितामहः
यथा सरस्वतीं मर्त्या न स्पृशंति कथंचन
तां च चित्रशिलां मध्ये ब्रह्मलोकं जगाम ह
अथ मंकणकोनाम महर्षिः संशितव्रतः
सक्रमाद्भ्रममाणस्तु तस्मिन्सर्पाभिरक्षिते
सोऽपि विद्याबलात्सर्पान्निर्विषांस्तांश्चकारह निष्क्रांतः सलिलात्तस्मात्कृतकृत्यो मुदान्वितः
ततश्चक्रे मुनिर्यावत्सम्यक्कुशपरिग्रहम् ६.४०.
अथ तस्मात्क्षताज्जातस्तस्य शाकरसो महान्
सिद्धोऽहमिति विज्ञाय नृत्यं चक्रे ततः परम्
अथैवं नृत्यमानस्य मुनेस्तस्य महात्मनः
चमत्कारपुरं कृत्स्नं भग्नं नष्टा द्विजोत्तमाः
]ततो देवगणाः सर्वे तद्दृष्ट्वा तस्य चेष्टितम्