यच्चान्यदपि तत्रैव क्षिप्यते सलिले शुभे
सर्वेषामेव दाशानां तस्य तोयस्य मज्जनात् जले प्रक्षालयेत्क्षिप्रं प्रयास्यंति सुशुक्लताम् ॥ 7.3.23.
त्वयाऽत्र न भयं कार्यं गत्वा तातं निवारय
जनकाय सुता तूर्णं ततोऽसौ तुष्टिमाप्तवान्
प्रातरुत्थाय तूर्णं स निर्झरं तमुपाद्रवत्
तस्मिंस्तोयेतिशुक्लत्वं गतानि बहुलां ततः
अथासौ विस्मयाविष्टस्तानि चादाय सत्वरः
ततो विस्मयमापन्नः स राजा तत्र निर्झरे
सर्वाणि शुक्लतां यांति विशिष्टानि भवंति च
त्यक्त्वा राज्यं स तत्रैव तपस्तेपे महीपतिः
एकादश्यां नरस्तत्र यः श्राद्धं कुरुते नृप स्नानेनव विपापत्वं तत्क्षणादेव जायते
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे शुक्लतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोविंशोऽध्यायः
देवी कात्यायनी यत्र शुंभदानवनाशिनी
शुंभोनाम महादैत्यः पुराऽऽसीत्पृथिवीतले
स शंकरवराद्दैत्यो देवदानवरक्षसाम्
ततो देवगणाः सर्वे गत्वाऽर्बुदमथाचलम् देवीमाराधयामासुर्व्यक्तरूपां सुरेश्वरीम्
अथ तेषां प्रसन्ना सा दृष्टिगोचरमागता
तं निषूदय कल्याणि सोवध्योन्यैः सदा रणे
त्वया संरक्षिता देवि पुरा बाष्कलितो वयम्
स तया याचिते युद्धे ज्ञात्वा तां योषितं नृप
जीवग्राहेण दुष्टेयं गृह्यतां परुषस्वना 7.3.24.
अथ तस्य समादेशाद्दानवास्तां ततो द्रुतम्
ततोऽवलोकनाद्दैत्यास्तया ते भस्मसात्कृताः
अब्रवीत्तिष्ठतिष्ठेति खङ्गमुद्यम्य भीषणः
अभवद्भस्मसात्सद्यः पतंग इव पावकम् भित्त्वा रसातलं जग्मुः पातालं भयसंयुताः
ततो देवगणाः सर्वे तुष्टुवुस्तां सुरेश्वरीम्
देव्युवाच तत्रैव पर्वते स्थास्ये ह्यर्बुदेऽहं सुरोत्तमाः
विना यज्ञैस्तथा दानैः स्वर्गः संकीर्णतां गतः
वयं त्वां तत्र द्रक्ष्यामः शुक्लाष्टम्यां सदा शुचेः
सापि देवी गिरौ तत्र गत्वा चैवार्बुदे नृप ॥ 7.3.24.