अथ ते ब्राह्मणा ज्ञात्वा सुशीलेन वसुन्धरा
सर्वे कोपसमायुक्ताः सुशीलं प्रति ते द्विजाः
ततः प्रोचुः समासाद्य येन शप्ता दुरात्मना
तस्मात्त्वमपि चास्माकं बाह्य एव भविष्यसि
एषोऽपि तापसो दुष्टो यः करोति शिवालयम् ॥। नैव तस्य भवेत्सिद्धिश्चापि वर्षशतैरपि
तथा कीर्तिकृतां लोके कीर्तनं क्रियते नरैः
एष दुःशीलसंज्ञो वै तव नाम्ना भविष्यति ६.३७.
यस्मात्सौहृदनिर्मुक्ताः कृतास्तेन वयं द्विजाः
तस्मादेषोऽपि पापात्मा भविष्यति स कोपभाक्
एवमुक्त्वाथ ते विप्राः कोपसंरक्तलोचनाः
दुःशीलोऽपि बहिश्चक्रे गृहं तस्य पुरस्य च
तस्यान्वयेऽपि ये जातास्ते बाह्याः संप्रकीर्तिताः
दुर्वासाः प्राह दुःशीलं कोपसंरक्तलो चनः
मम सिद्धिं गता मंत्राः समर्थाः शत्रुसंक्षये
तस्मादेतत्पुरं कृत्स्नं पशुपक्षि समन्वितम्
ब्राह्मणानां कृते कर्म ब्राह्मणस्य विशेषतः
निघ्नंतो वा शपंतो वा वदंतो वापि निष्ठुरम् ६.३७.
ब्राह्मणैर्निर्जितैर्मेने य आत्मानं जयान्वितम्
आत्मनश्च पराभूतिं तस्माद्विप्रात्सहेत वै
एतेषां ब्राह्मणेंद्राणां क्षेत्रे सिद्धिं समागताः
ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नवते तथा
तस्मात्कोपो न कर्तव्यः क्षेत्रे चात्र व्यवस्थितैः
प्राप्तश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि
दुःशीलाख्यः क्षितौ सोऽपि प्रासादः ख्याति मागतः
तस्य मध्यगतं लिंगं शुक्लाष्टम्यां सदा नरः
सर्वरत्नमयं कृत्वा प्रासादं सुमनोहरम्
तत्र कृत्वाऽऽश्रमं श्रेष्ठं तपस्तेपे सुदारुणम्
तस्य संनिहिता वापी कृता तेन महात्मना
धुन्धुमारेश्वरं पश्येत्तत्र स्नात्वा नरोत्तमः
कस्मिन्काले तपस्तप्तं तेनात्र सुमहात्मना