एतस्मिन्नेव काले तु समस्तं धरणीतलम्
न कश्चिच्छयनं रात्रौ प्रकरोति मही तले
रात्रौ स्वपंति ये केचिद्विश्वस्ता धर्मभाजनाः
अथ देवगणाः सर्वे यज्ञभागविनाकृताः
ततो गत्वा समुद्रांतं वधाय सुरविद्विषाम्
ततः समुद्रनाशाय मंत्रं चक्रुः सुदुःखिताः
अगस्त्येन विना नैष शोषं यास्यति सागरः
चमत्कारपुरे क्षेत्रे स तिष्ठति च सन्मुनिः
एवं निश्चित्य ते सर्वे त्रिदशास्तस्य चाश्रमम्
सोऽपि सर्वान्समालोक्य संप्राप्तान्सुरसत्तमान् ६.३५.
प्रोवाच प्रांजलिर्वाक्यं हर्ष गद्गदया गिरा
चमत्कारपुरं क्षेत्रमेतन्मेध्यमपि स्थितम्
तस्माद्वदत यत्कृत्यं मया संसिद्ध्यतेऽधुना
ते समुद्रं समाश्रित्य निघ्नंति शुभकारिणः
शुभे नाशमनुप्राप्ते ध्रुवं नाशो दिवौकसाम्
येन ते गोचरं प्राप्ता दृष्टेर्दानवसत्तमाः
अगस्त्य उवाच अहं संवत्सरस्यांते शोषयिष्यामि सागरम्
तस्माद्व्रजत हर्म्याणि यूयं याति हि वत्सरम्
ततो मया समं गत्वा शोषिते वरुणालये
ततो देवगणाः सर्वे गताः स्वेस्वे निकेतने ६.३५.
ततः सर्वाणि पीठानि यानि संति धरातले
अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तेषु संपूज्य भक्तितः
विद्यां विशोषिणीनाम समाराधयत द्विजः आकाशचारिणीं चैव देवतां श्रद्धया द्विजः
ततः संवत्सरस्यांते प्रसन्ना तस्य देवता
येन संशोषयाम्याशु समुद्रं देवि वाग्यतः
सा तथेति प्रतिज्ञाय प्रविष्टा सत्वरं मुखे
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः
ततः संप्रस्थितो विप्रो देवैः सर्वैः समाहितः
अथ गत्वा समुद्रांतं स्तूयमानो दिवालयैः
एषोऽहं सागरं सद्यः शोषयिष्यामि सांप्रतम् ६.३५.