इतश्चेतश्च गच्छद्भिर्निर्झरांभोभिरावृतः
यस्य स्पर्द्धा समुत्पन्ना पूर्वं सह सुमेरुणा
कस्माद्भास्कर मेरोस्त्वं प्रकरोषि प्रदक्षिणाम्
एष मे विहितः पन्था येनेदं विहितं जगत्
तस्य तुंगानि शृंगाणि व्याप्य खं संश्रितानि च
एतच्छ्रुत्वा विशेषेण संक्रुद्धो विंध्यपर्वतः रुरोधाथ नभोमार्गं येन गच्छति भास्करः
अथ रुद्धं समालोक्य मार्गं वासरनायकः
करोमि यद्यहं चास्य पर्वतस्य प्रदक्षिणाम् ६.३३.
मासर्तुभुवनानां च तथा भावी विपर्ययः नष्टयज्ञोत्सवे लोके देवानां स्यान्महाव्यथा
एवं संचिन्त्य चित्तेन बहुधा तीक्ष्णदीधितिः
नान्योस्ति वारणे शक्तो विंधस्यास्य हि तं विना
ततो द्विजमयं रूपं स कृत्वा तीक्ष्णदीधितिः
ततस्तु वैश्वदेवांते वेदोच्चारपरायणः
ततोऽगस्त्यः कृतानन्दः स्वागतं ते महामुने
तत्त्वं ब्रूहि मुनिश्रेष्ठ यद्ददामि तवेप्सितम्
सर्वकार्यक्षमं मत्वा त्वामेकं भुवनत्रये
त्वया पूर्वं सुरार्थाय प्रपीतः पयसांनिधिः
तस्माद्गतिर्भवास्माकं सांप्रतं मुनिसत्तम ६.३३.
अर्घ्यं दत्त्वा दिनेशाय ततः प्रोवाच सादरम्
धन्योऽस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मे त्वं गृहमागतः
स्पर्द्धया गिरिमुख्यस्य सुमेरोर्मुनिसतम
सामाद्यैर्विविधोपायैस्तस्मादेनं निवारय
अगस्त्य उवाच अहं ते वारयिष्यामि वर्धमानं कुलाचलम्
ततः स प्रेषितस्ते न भास्करस्तीक्ष्णदीधितिः
अगस्त्योऽपि द्रुतं गत्वा विंध्यं प्रोवाच सादरम्
दाक्षिणात्येषु तीर्थेषु स्नाने जाताद्य मे मतिः
स तस्य वचनं श्रुत्वा विंध्यः पर्वतसत्तमः
अगस्त्योऽपि समासाद्य तस्यांतं दक्षिणं द्विजाः ६.३३.
स तथेति प्रतिज्ञाय शापाद्भीतो नगोत्तमः
सोऽपि तेनैवमार्गेण निवृत्तिं न करोति च