युष्माकं परितुष्टोऽस्मि लोभाभावाद्द्विजोत्तमाः ॥ तस्मात्स्वर्गं मया सार्द्धं शीघ्रमागम्यतामिति ।ा
तस्मात्तपश्चरिष्यामः सरसीह विमुक्तये
पूर्णा सागरपर्यंतां चरित्वा पृथिवी मिमाम् तस्माद्गच्छ तव श्रेयो भूयादस्मात्समागमात्
तस्माद्गृह्णीत यच्चित्ते सदाभीष्टं व्यवस्थितम्
नाम्नास्माकं तथा नृणां सर्वपातकनाशनः
वयं स्थास्यामहे नित्यमत्रैव सुरसत्तम
तथा कामप्रदश्चैव लोकानां संभविष्यति ॥ ६.३२.
यो यं काममभिध्याय श्राद्धमत्र करिष्यति
निष्कामो वा नरो यस्तु श्राद्धं दानमथापि वा
ये चात्र देहं त्यक्ष्यंति युष्माकं चाश्रमे शुभे
इंगुदैर्बदरैर्वापि बिल्वैर्भल्लातकैरपि
स यास्यति परां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि
सूत उवाच एवमुक्त्वा सहस्राक्षस्तैः सर्वैरभिनंदितः
जगामादर्शनं तेऽपि स्थितास्तत्र द्विजोत्तमाः
ततः काले गते तेऽपि कृत्वा तीव्रं महत्तपः
तैस्तत्र स्थापितं लिङ्गं देवदेवस्य शूलिनः
यस्तल्लिंगं पुनर्भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः
एतत्पवित्र मायुष्यं सर्वपातकनाशनम् ६.३२.
यत्र तिष्ठति विश्वात्मा स्वयं देवो महेश्वरः
शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे दिवाकरः
तस्मादन्योऽपि यस्तस्यां भक्त्या चागत्य शंकरम्
यस्तत्र कुरुते श्राद्धं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः
प्रदक्षिणां प्रकुरुते वदैतन्मे सुविस्तरम्
अस्ति विंध्य इति ख्यातः पर्वतः पृथिवीतले
यस्य वृक्षाग्रशाखायां संलग्नास्तरणेः कराः
अनभिज्ञास्तमिस्रस्य यस्य सानुनिवासिनः
यस्य सानुषु मुंचंतो भांति पुष्पाणि पादपाः
यस्मिन्नानामृगा भांति धावमाना इतस्ततः ॥ ६.३३.
निर्यासच्छद्मना बाष्पं वासिताशेषदिङ्मुखम्
चीरिकाविरुतैर्दीर्घै रुदंत इव चापरे