उदुम्बराणि संदृष्ट्वा जगृहुः क्षुधयार्दिताः
अथ तानि समालक्ष्य गुरूणि मुनिसत्तमाः
अत्रिरुवाच नास्माकं मुनयोऽज्ञानं नास्माकं गृहबुद्धयः
तस्मादेतानि संत्यज्य हेमगर्भाणि दूरतः
सार्वभौमो महीपाल एकोऽन्यश्च निरीहकः
धर्मार्थमपि विप्राणां संचयोऽर्थस्य गर्हितः
त्यजतः संचयान्सर्वान्यांति हानिमुपद्रवाः
निर्धनत्वं तथा राज्यं तुलायां धारयेद्बुधः
अर्थैश्वर्यविमूढात्मा श्रेयसा मुच्यते हि सः ॥ ६.३२.
अर्थसंपद्विमोहाय विमोहो नरकाय च
योर्थेन साध्यते धर्मः क्षयिष्णुः स प्रकीर्तितः
चक्षुः श्रोत्रे तथा पुंसस्तृष्णैका तरुणायते
सूच्या सूत्रं यथा वस्त्रं संचारयति सूचिका
यथा शृंगं हि कायेन वर्द्धमानेन वर्धते। तद्वत्तृष्णापि वित्तेन वर्द्धमानेन वर्द्धते
अनंतपारा दुष्पूरा तृष्णा दुःखशतावहा
गौतम उवाच सर्वोपीन्द्रियलौल्येन संकटे भ्रमति द्विजाः
सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम्
संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम्
असंतोषः परं दुःखं संतोषः परमं सुखम् ६.३२.
तथान्यो जायते पुंसस्तत्क्षणादेव कल्पितः
न जातु कामी कामानां सहस्रैरपि तुष्यति
कामानभिलषन्मोहान्न नरः सुखमाप्नुयात्
नित्यं सागरपर्यन्तां यो भुङ्क्ते पृथिवीमिमाम्
न च पश्यति मन्दात्मा नरकं चा कुतोभयः
प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात्
अरुन्धत्युवाच तृष्णा चैवमनाद्यन्ता स्थिता देहे शरीरिणाम्
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः
यदाचरन्ति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः।. तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता॥६.३२.
चमत्कारपुरेक्षेत्रे विविशुस्ते ततः परम्
तेनैव सहितास्तत्र गत्वा किञ्चिद्वनान्तरम्