श्रीवर्धनइतिख्यातो नानाशास्त्रकृतश्रमः ६.२९.
नातिदूरस्थितं मां च ज्ञात्वा तत्कर्मकारिणम्
स्फुरताधरयुग्मेन बाष्पगद्गदया गिरा
निर्विकल्पेन चित्तेन यदि ध्यातो महेश्वरः ईदृक्कायो भवत्वाशु गुरुर्मे येन धर्षितः
अथाहं सर्पतां प्राप्तस्तत्क्षणादेव दारुणाम्
अथ गत्वा समाधेः स पर्यंतं संयतो मुनिः
अथ सर्पाकृतिं मां च दुःखेन महतान्वितम् तटस्थं भयसंत्रस्तं तथा सर्वजनं तदा
शपता ब्राह्मणं दीनं नैष धर्मस्तपस्विनाम्
समो मानेऽपमाने च समलोष्टाश्मकांचनः
तस्मादजानता वत्स शप्तोऽयं ब्राह्मणस्त्वया ६.२९.
अथ श्रीवर्धनः प्राह प्रणिपत्य निजं गुरुम्
अज्ञानाद्यदिवा ज्ञानान्मया यद्व्याहृतं वचः
न मृषा वचनं प्रोक्तं स्वैरेणापि गुरो मया
पश्चादुदयते सूर्यः शोषं याति महार्णवः
तमुवाच गुरुः शिष्यं स पुनः श्लक्ष्णया गिरा
सदा शिष्यो वयःस्थोपि शासनीयः प्रयत्नतः ॥। किं पुनर्बाल एव त्वं तेन त्वां वच्मि भूरिशः
धर्मं न व्ययते कोऽपि मुनीनां पूर्वसंचितम्
तस्मात्क्षमां पुरस्कृत्य वर्तितव्यं तपस्विभिः
न पापं प्रति पापः स्याद्बुद्धिरेषा सनातनी
दग्धः स दहते भूयो हतमेव निहंति च ६.२९.
उपकारिषु यः साधुः साधुत्वे तस्य को गुणः
एवमुक्त्वा स तं शिष्यं ततो मामिदमब्रवीत्
नान्यथा वचनं भावि मम शिष्यस्य पन्नग
प्रसादं कुरु दीनस्य शापस्याज्ञानिनस्तथा
न तस्य शक्यते कर्तुं संख्या धर्मस्य भद्रक
मुहूर्तमपि यो विघ्नं करोति च महोत्सवे
शैवं षडक्षरं मंत्रं योजपेच्छ्रद्धयान्वितः
दशभिर्दिनजं पापं विंशत्या वत्सरोद्भवम्
तस्मात्त्वं जलमध्यस्थस्तं मंत्रं जप सादरम् ६.२९.
यदा त्वां जलमध्यस्थं वत्सोनाम द्विजो रुषा